Zidane ontmoet Italië opnieuw in Nations League

Zidane speelt vrijdag om 20.45 in de Nations League tegen Italië, twintig jaar na Berlijn, met een meer klassiek elftal dan in België.

Het is weleens voorgekomen dat het Stade de France "Zizou, Zizou!" scandeerde terwijl hij er niet meer was, maar zijn afwezigheid was gapend voelbaar. Het is heel goed mogelijk dat het stadion vrijdagavond opnieuw die gedaante aanneemt, op het moment van het weerzien van Zinédine Zidane met het Franse publiek, in het donkere pak waarvan hij sinds hij trainer is nooit afstand doet, en dat het symbool is van zijn transformatie.

We zullen hem niet bij de warming-up zien, zoals gewoonlijk. Hij zal nooit meer te laat zijn voor de volksliederen, maar de derde wedstrijd van zijn tijdperk als bondscoach zal nog steeds aanvoelen als de eerste keer, in dit stadion dat hem achtentwintig jaar geleden kroonde. In een ander leven, maar in wezen hetzelfde, omdat hij deze verwachtingen blijft zaaien, ongeacht zijn rol of zijn leeftijd.

Dembélé, de verwachte aanvoerder voor één avond

In deze septemberdagen ontdekken het Franse team en zijn bondscoach elkaar, nadat de alternatieve versie, die tamelijk indrukwekkend was in België (1-0), beter bleek dan de klassieke versie die drie dagen eerder in Turkije (1-0) had gewonnen. Het zou zonde zijn geweest om daar niets mee te doen, aangezien in de geschiedenis van Les Bleus geen enkele bondscoach ooit vier wedstrijden heeft gehad om in zijn nieuwe functie te duiken, de middelen van zijn ploeg te peilen en zijn principes op termijn over te brengen.

Dat komt goed uit: tot dusver stelt het nieuwe tijdperk niet teleur. Het past in een algemene continuïteit, temeer omdat de opeenvolging van die twee optredens met zulke verschillende basisopstellingen ons niet terugvoert naar een prehistorie, maar slechts naar de duels in maart onder Didier Deschamps tegen Brazilië (2-1) en Colombia (3-1).

Maar tijdens zijn veertienjarige heerschappij was het voor Deschamps moeilijker om zelf de verandering te belichamen, ondanks uiteenlopende koersen: van de driemansdefensie op het piekmoment van Karim Benzema in 2021 tot de 4-2-3-1 van het laatste WK.

Waarom Zidane zoveel uit de Serie A haalt

Op dit moment hoeft Zinédine Zidane alleen maar te verschijnen om het gevoel op te roepen dat niets meer is zoals vroeger, wat zowel aansluit bij een heel oud verlangen naar iets anders als bij de realiteit van bepaalde beslissingen: met zijn 4-3-3, waarin de punt naar achteren op het middenveld opereert, zou de vernieuwing nog meer gewicht hebben gekregen als Kylian Mbappé, die onder Zidane op de linkerflank zou spelen, het trainingskamp niet had verlaten na zijn knieblessure.

Hoewel wat de bondscoach neerzet nog niet tot een dolle vreugdedans heeft geleid, bemoeilijkt de afwezigheid van Mbappé het om het aandeel van continuïteit en dat van transitie beter te beoordelen. De belangen zijn dan ook groot voor Ousmane Dembélé, aanvoerder voor één avond: de centrumspits zijn die hij is bij PSG en die Zidane graag in het blauw wil zien, is een aanzienlijke uitdaging, gezien zijn interlandverleden. Toen hij donderdag in het Stade de France zijn rol toelichtte, was «vrijheid» het woord dat hij het vaakst uitsprak, net vóór de uitdrukking «het team helpen».

Gedenkwaardige ontmoetingen tussen Frankrijk en Italië in het Stade de France

Maar de voorlopige waarheid van het Franse elftal ligt ook elders, bijvoorbeeld in de twee clean sheets die het prestatieniveau van Mike Maignan aan het begin van dit seizoen weerspiegelen, en die een graadmeter blijven voor het werk van Fabien Barthez met Maignan.

En als de eerste twee ontmoetingen van het internationale seizoen er zo'n enorme zin in geven om deze Frankrijk-Italië te zien, deze vrijdagavond, dan is dat niet alleen omdat Les Bleus terugkeren in een stadion waar ze sinds maart 2025 niet meer hebben gespeeld, en niet alleen omdat met de komst van Zidane het gevoel ontstaat aan het begin van iets te staan. Het is, simpeler gezegd, omdat het Franse team uit het voorjaar en het WK de zekerheid heeft meegenomen dat het beschikt over tamelijk formidabele aanvallers («een waanzinnig team», geeft Zidane toe), die alleen maar het licht uitdeden op de dag dat dat juist niet had gemoeten, in de halve finale tegen Spanje (0-2).

We kunnen ons geen Frankrijk–Italië herinneren dat ons onberoerd liet in het Stade de France. Zeker niet de kwartfinale van het WK 1998 (0-0, 4-3 na strafschoppen), en zeker niet de onmogelijke troost van september 2006 (3-1), toen Sidney Govou twee keer scoorde, twee maanden na Berlijn.

De Italianen zullen, na drie WK's die ze op rij misten, niet tevreden zijn met de overwinning in Turkije (4-1) van maandag, alsof dat hun terugkeer uit de duisternis aankondigt. Voor Zidane zal de wedstrijd van vrijdagavond veeleer een dageraad zijn. Het was tegen Italië dat hij het voetbal vaarwel zei. Het is tegen Italië dat hij terugkeert in Frankrijk. Hij heeft er slechts iets meer dan twintig jaar op gewacht.

Bron: L'Équipe