Pio en Sebastiano Esposito samen in Italiaanse selectie

Pio en Sebastiano Esposito hadden voor Turkije-Italië nog geen minuut samen gespeeld in officiële wedstrijden.

Italië is wakker geschud door de broeders van Italië. Plotseling, als symbolen van de voetbalrenaissance, vormen de gebroeders Esposito het meest frisse en aansprekende uithangbord dat het nieuwe nationale elftal van Mancini te bieden heeft.

Allereerst vanwege de historische kwestie, die 111 jaar aan herinneringen heeft afgestoft: Pio en Sebastiano, in strikt alfabetische volgorde, hebben de familie-emoties doen herleven die ooit door de Cevenini's werden ervaren, de laatste broers die samen in de basis stonden bij de nationale ploeg.

Het was 1915, ten tijde van de monarchie en aan de vooravond van de oorlog, toen het door Goffredo Mameli gecomponeerde lied nog niet ons volkslied was geworden. Maar ook de leeftijd van het duo valt op en intrigeert: Sebastiano is 24 jaar oud, Pio 21.

Gezien hun leeftijd zouden ze de azuurblauwe kleuren nog wel twee à drie lustra kunnen verdedigen. Tot slot, maar zeker niet onbelangrijk, maakten de twee indruk met de technische bijdrage die ze leverden aan de prachtige overwinning op Turkije: tussen doelpunten en assists was Pio het meest zichtbaar, maar ook Sebastiano, bij zijn absolute debuut, drukte met kwaliteit zijn stempel op de beste aanvallen die Italië opzette.

Voor het eerst

Het ongelooflijke is dat de twee Esposito's nog nooit, werkelijk nog nooit, samen hadden gespeeld. Uiteraard afgezien van de tijd op de straten van Castellammare, waar Pio de jongste van de drie broers was (Salvatore is de oudste) en bijna uit pesterij op doel werd gezet, en ook niet van de trainingen in Brescia bij Voluntas. Nee, het was nog nooit voorgekomen dat Sebastiano en Pio ook maar één minuut deelden in een officiële wedstrijd: in de jeugd troffen ze elkaar niet, aangezien ze respectievelijk uit de lichtingen 2002 en 2005 komen, en eenmaal prof kozen ze verschillende paden.

Met Inter namen ze beiden deel aan het WK voor clubteams in de Verenigde Staten, maar Pio verving Sebastiano tegen Urawa Reds en Sebastiano nam de plaats in van Pio, die ook nog gescoord had, tegen River Plate. Toch begrepen ze elkaar in Bursa wonderwel, met één blik, alsof ze plezier maakten op de boulevard of op het dorpsplein. En in Bursa lieten ze een van hun dromen uitkomen: elkaar omhelzend het volkslied van Mameli zingen, dat vandaag de dag ook over hen lijkt te gaan.

Talent en verstand

Hoewel hij jonger is, stond Pio onder Rino Gattuso al eerder in de schijnwerpers: in Turkije bereikte hij 6 doelpunten voor de nationale ploeg, één per 101 minuten.

Sebastiano betaalt daarentegen de prijs voor de vertraging die ontstond door de overvloed aan talent: pas vorig jaar begon hij regelmatig in de Serie A te spelen, bij Cagliari, en aan het begin van dit seizoen heeft hij bij Sassuolo de signalen van groei bevestigd.

"Ik heb hem laten debuteren omdat hij het verdiend heeft", legde Mancini, die altijd veel uren aan de kweekvijver heeft besteed, zonder omwegen uit. Misschien had Seba al eerder aan het nationale elftal mogen ruiken, als het niet vanwege zijn ietwat excentrieke karakter was.

We vroegen Andrea Zanchetta, de huidige trainer van Pianese in de Serie C, om zijn mening. Tijdens zijn negen jaar in de jeugdopleiding van Inter trainde hij beide broers Esposito.

"In werkelijkheid waren het alle drie, inclusief Salvatore," verduidelijkt hij, "maar Pio is degene die ik het minst heb gehad, omdat hij, toen hij de leeftijd had om in de Onder 18 te spelen, al de sprong naar de Primavera maakte. Hij had een geweldige mentaliteit en was er altijd met zijn hoofd bij."

"Maar ik ben eerlijk: ik dacht toen niet dat hij een steunpilaar van de nationale ploeg zou worden, ook omdat hij zich pas laat ontwikkelde en pas rond zijn 17e-18e fysiek gevormd raakte. Vandaag de dag is het echter een waar genot om hem en Seba samen in het azzurro te zien: laten we hopen dat ze zo doorgaan." Sebastiano heeft kwaliteit: "Dat zeg ik ook vaak tegen hen."

Hij heeft meer talent dan Pio, die een fenomeen is in het inzetten van zijn lichaam tegenover verdedigers om de aankomende bal te veroveren. Sebastiano is een aanvaller die op meerdere posities uit de voeten kan, maar hij heeft een wat opvliegend en egocentrisch karakter.

Hij moet een trainer vinden die hem de ruimte geeft om te zwerven en te creëren, zoals Mancini deed door achter hem een verdedigend ingestelde back als Ruggeri neer te zetten. Laten we ook op hem wachten."

Bron: La Gazzetta dello Sport