Waarom het duel tussen Nederland en Japan een trend op het WK blootlegt

In een van de meest verwachte duels van de groepsfase van het WK stonden Nederland en Japan tegenover elkaar in het AT&T Stadium in Dallas, en ze maakten de hoge verwachtingen rond deze clash volledig waar. Ontbraken in de eerste helft nog de echt grote kansen, de tweede helft maakte dat ruimschoots goed in emotie en eindigde in een 2-2-gelijkspel.

Volgens het beeld dat vooraf al werd verwacht, stonden de Nederlanders en Japanners gedurende een groot deel van de 90 minuten als tegenpolen op het veld. Terwijl het team van Ronald Koeman het spel dicteerde en twee derde van de wedstrijd de balbezit domineerde, verdedigde Japan in een medium, en op sommige momenten zelfs laag blok, en gokte het tot in de slotfase op omschakelmomenten.

Als we het hebben over een strategische trend, bevestigde het duel ook een contrast dat zich herhaaldelijk laat zien op dit WK: twee helften met totaal verschillend tempo. In de eerste 45 minuten waren er in totaal slechts zeven doelpogingen en lag de nadruk op een meer stroperig spelbeeld, met kansen van mindere kwaliteit.

De tweede helft daarentegen liet een volledig open wedstrijd zien, met veel heen-en-weer en wisselende verhoudingen door de urgentie bij beide ploegen.

Van Dijk opende de wedstrijd

Opmerkelijk genoeg was het een verdediger die de wedstrijd openbrak. Na een hervatting uit de rust met meer aanvallende drang, benutte Virgil Van Dijk een voorzet van Ryan Gravenberch en opende hij in de 51ste minuut de score.

De Nederlandse treffer dwong de Japanners om verder naar voren te stappen, hoger druk te zetten op de opbouw van de tegenstander en een agressievere houding aan te nemen op het laatste derde deel van het veld. Zo kwam Japan, dankzij meer dwingende combinaties op de aanvallende helft, zes minuten later langszij via een afstandsschot van Keito Nakamura.

De gelijkmaker bracht het duel weer terug binnen de strategische lijnen die in de eerste helft zichtbaar waren: veel balbezit voor Nederland en een teruggezakt Japans blok.

Met opnieuw beperkte ruimtes was het aan Crysencio Summerville, een buitenspeler die aan de voor hem minder gebruikelijke kant speelde, om met een ingeving van zijn talent Koemans ploeg weer op voorsprong te zetten. In de 61ste minuut ontving de flankspeler van West Ham de bal bij de rand van het strafschopgebied, kapte naar zijn linkerbeen en schoot geplaatst in de hoek achter Zion Suzuki.

Vanaf de 2-1-tussenstand nam de ploeg van Hajime Moriyasu het initiatief over en zocht ze nadrukkelijker de aanval. Toen Ronald Koeman de nieuwe insteek van de Japanse ploeg doorhad, greep hij in met wissels om het middenveld voller te bezetten en zijn linies compacter te houden. Juist in die fase van veranderingen kwam Memphis Depay in het veld. Naarmate de minuten verstreken en er aanvallend sterkere Japanse spelers, zoals Junya Ito, binnen de lijnen kwamen, trok Koeman de Nederlanders steeds verder terug.

De poging om met vijf man, en soms zelfs met zes man, in de achterste linie te verdedigen na de entree van Nathan Aké, werkte als een uitnodiging voor Japan om het spel volledig naar zich toe te trekken op de Nederlandse helft. Bovendien droogden de mogelijkheden om te counteren op, zeker na de wissels van Cody Gakpo en Summerville. Zo kwam Japan in de 88ste minuut opnieuw langszij dankzij een treffer van Daichi Kamada na een kopbal van Koki Ogawa. Tot dan toe, en zoals verwacht, de grote wedstrijd van de eerste speeldag.

Werd Memphis Depay slecht benut?

Waar de eerste helft leidde tot een wedstrijd waarin de Nederlandse basisspits Donyell Malen weinig ruimte had om te exploiteren – precies het soort scenario dat ongunstig is voor de Roma-aanvaller – bood ook de tweede helft, inmiddels met Memphis in het veld, geen context die hem in de kaart speelde.

Tegen het middelhoge/lage blok van Japan in de eerste 45 minuten werd Malen aan banden gelegd, aangezien zijn grootste kwaliteit juist zijn diepgaande loopacties zonder bal zijn. Daardoor ontbrak het aan creativiteit en steun voor de middenvelders, iets wat Memphis normaliter juist brengt.

Maar nadat Nederland er 2-1 van had gemaakt, verving de aanvaller van Corinthians de nummer 18, al werd hij gebracht in een wedstrijdsituatie waarin Nederland juist was aangewezen op het zoeken naar counters. Zo kon Memphis Depay weinig betekenen en verliet hij het veld met een wrang gevoel na de Japanse gelijkmaker in de slotminuten.

Bron: Trivela