Waar komt die manier van tellen in tennis eigenlijk vandaan?

Terwijl Roland-Garros volop aan de gang is, doen er tot op heden twee hypotheses de ronde over de oorsprong van het puntentelsysteem in het tennis, maar allebei zouden ze teruggaan op het jeu de paume.

De afgelopen dagen is de hele tenniswereld gefixeerd op de Porte d'Auteuil voor de start van Roland-Garros. Een mooie gelegenheid om een paar vragen te stellen, waaronder één die de specialisten uiteindelijk nooit echt hebben weten te beantwoorden: waar komt de manier van tellen in het tennis vandaan?

De meest geloofwaardige hypothese is dat dit systeem geïnspireerd zou zijn op het jeu de paume. In de 16e eeuw zou een Italiaanse monnik, Scaïno, een verhandeling hebben geschreven om de regels – en dus dit puntensysteem – vast te leggen. Maar vanaf daar lopen de versies uiteen. Volgens de eerste versie correspondeerde het getal 15 met een lengtemaat, de koninklijke voet. Nadat hij een punt had gewonnen, schoof de speler 15 voet op en moest hij het net (op 60 voet) bereiken om het spel te winnen.

Trouwens, waarom gebruiken we “love” om “nul” aan te duiden in het tennis?

De lijn op 45 voet zou vervolgens zijn verlegd naar 40 om te voorkomen dat de server een te groot voordeel kreeg. Dat maakte het tegelijk mogelijk om het verbaal iets in te korten, zoals de Fransman Jacques Thédié, penningmeester van de jeu-de-paumeclub in Fontainebleau, in 2001 uitlegde.

De andere versie stelt echter dat de punten werden bijgehouden met behulp van een klok: vertrek op het hele uur, eerste punt op 15, dan 30, enzovoort. Dit gebruik bestond al sinds de renaissance. Blijft nog de letter A (15-A, 30-A, 40-A). Daar is de verklaring dit keer snel gevonden, want de A komt van het Engelse “All”, dat onder meer kan worden vertaald als “gelijk”.

Bron: L'Équipe