Van Aert, het einde van een vloek

Na zoveel mislukkingen, zoveel pech in de Vlaamse klassiekers en zoveel valpartijen de afgelopen jaren, heeft Wout van Aert zondag op zijn droomkoers eindelijk de vloek doorbroken.

Een luid gejuich steeg op in het vélodrome van Roubaix toen hij het stadion binnenreed in het wiel van Tadej Pogacar. Daarna werd het een gespannen geroezemoes. Wout van Aert was daar, zijn droom binnen handbereik, nog anderhalve ronde om Parijs-Roubaix te winnen, maar het was alsof iedereen verwachtte dat hij uit zijn pedaal zou schieten, zou wegslippen, dat een laatste klein steentje zijn mars richting de glorie – die hem al zo vaak was ontzegd – nog zou verstoren.

Niets van dat alles gebeurde: de Belg klopte de Sloveen in de sprint, maar omdat hij weet hoe lang hij op dit moment heeft moeten wachten, zou hij de bedtijd waarschijnlijk nog wat uitstellen. “Ik ben nog altijd bang om wakker te worden uit deze heel mooie droom,” lachte hij.

Een renner van het complete soort, in staat om op elk terrein te winnen (52 zeges), altijd in dienst van zijn kopmannen, maar met een Vlaamse ziel: Van Aert veroverde zondag zijn tweede Monument (na Milaan-San Remo 2020), maar vooral de zege die hij nog miste, die hem in staat stelt “om de cirkel rond te maken. Dit is de betekenis van mijn leven, en dat van mijn familie, dat me naar een dag als deze heeft geleid. Ik jaag hier al zo lang op. Blijkbaar was dit de juiste dag.” De dag waarop al zijn misère plots heel ver weg leek.

Hij hoeft nochtans maar naar zijn rechterknie en het litteken van de Vuelta 2024 te kijken, toen een val in de laatste week hem uit koers haalde. Of het rauwe pijnkreetje opnieuw te horen dat door de motard-micro werd opgevangen tijdens Dwars door Vlaanderen een paar maanden eerder, toen hij achterbleef met breuken aan een sleutelbeen en ribben. Of zijn lichaam terug te zien, uitgestrekt in Pau tijdens zijn eerste Tour in 2019, toen hij door een dranghek werd gegrepen (letsel aan het dijbeen), of mankend afgelopen winter in Mol, na een val in het veldrijden (enkel).

Zoveel tegenslagen die hij telkens te boven kwam, telkens even sterk. “Hij blijft altijd vechten, hij belichaamt de waarden van veerkracht die wij in onze ploeg verdedigen,” prees Richard Plugge, de baas van Visma–Lease a Bike. “Nooit opgeven, altijd hoger mikken, altijd verder, alle teleurstellingen overwinnen.”

En er waren er veel, want naast zijn neiging om te vallen, die hem vorig jaar wat voorzichtiger maakte en hem hinderde in het echte wringen in de klassiekers, is Van Aert ook een enorme pechvogel. In de Hel van het Noorden lagen valpartijen en kapotte wielen verspreid over zijn zeven deelnames, met als hoogtepunt 2023, toen hij lek reed bij het ingaan van de laatste 20 kilometer, net nadat hij Mathieu van der Poel had aangevallen in Carrefour de l’Arbre. Tegenslagen die hem, zo verzekerde hij zondag, “een zekere ervaring hebben gegeven. Dit jaar heb ik twee keer lek gereden, maar ik heb geleerd dat het in Parijs-Roubaix nooit voorbij is.”

“Hij heeft het niet vaak laten zien, maar hij heeft grote momenten van twijfel doorgemaakt,” vertrouwde Christophe Laporte toe, zondag uitmuntend in zijn rol als knecht (5e) en meteen in de armen van zijn kopman gevlogen. “Als je zoveel pech hebt gehad, vraag je je op een gegeven moment af of je ooit zo’n koers gaat winnen. En hij heeft het gedaan. Mentaal is hij ongelooflijk indrukwekkend.”

Aan de andere kant van de hekken stond Nathan Van Hooydonck in tranen. De voormalige wesp, die zijn carrière moest beëindigen vanwege hartproblemen, voelde “trots. Trots op Wout en op alles wat hij heeft weten te overwinnen om hier te geraken. Hij heeft heel moeilijke uren op de fiets beleefd. Maar wat de kracht van een mens uitmaakt, is de manier waarop hij zulke momenten overwint. Ik bewonder hem enorm. Vandaag heeft hij, met deze overwinning, zin gegeven aan dat moeilijke parcours en aan al zijn offers.”

“We hebben ons zo vaak afgevraagd: hoe is het mogelijk dat hij zoveel pech heeft?”, blikte zijn makelaar Yannick Prévost terug. “Dit is een magisch moment, de triomf van een leven, de koers die hij absoluut wilde winnen in zijn carrière. Vandaag heeft hij zijn droom waargemaakt. Zijn carrière is nu geslaagd. Wout is een echt goed mens. Hij is groots in de nederlaag, groots in de overwinning. Hij is heel close met zijn familie, hij is een supervader. Veel mensen herkennen zich in de persoon Wout van Aert.”

Dat maakt hem een “ongelooflijk populaire figuur in het peloton,” aldus Plugge. Nog meer sinds de boomlange renner (1,90 m), op zijn 31e, leek zijn mooiste jaren achter zich te hebben gelaten en terug een gewone sterveling werd achter de monsters Mathieu van der Poel en Pogacar, soms nog in staat tot een exploot, zoals in de laatste etappe van de Tour 2025, op Montmartre, waar hij als enige renner van het jaar erin slaagde de gele trui uit het wiel te rijden op een klim. “Het is niet makkelijk om opgewassen te blijven tegen je eigen erelijst,” gaf hij die dag toe.

Overigens is hij ook een schitterende verliezer: toen zijn oudste zoon hem vorig jaar vroeg waarom hij als 4e was geëindigd in Parijs-Roubaix, antwoordde hij: “Omdat er drie renners beter zijn dan ik.” Alsof het een natuurwet was. Soms voelde hij zich ook schuldig. “Want deze ploeg maakt deel uit van mijn DNA. Ik voel zoveel vreugde als ik mijn ploegmaats kan belonen of helpen, maar ik voel me zo verantwoordelijk als het niet lukt... Deze koers winnen was Richards droom” (Plugge) “en ik wist dat ik degene was die het moest doen.” Omdat “hij een echte Flandrien is,” roept Andrei Tchmil, winnaar op de kasseien in 1994. “Hij is nooit gestopt met geloven dat hij het kon, nu is hij eindelijk vrij!”

Eindelijk heeft hij het noodlot van zich afgeschud. Gelanceerd door zijn ploeg nam hij als eerste de Trouée d’Arenberg, onder het gejuich van het Belgische publiek dat zijn naam scandeerde, terwijl Van der Poel lek reed. Hij demarreerde voor sector 12, iets meer dan 50 kilometer voor de finish, “precies op de plek die hij had verkend, en dat bleek bijzonder verstandig,” prees Grischa Niermann, een van zijn sportdirecteurs.

Daarna bleef hij alleen over met Pogacar en de Belg, die de voorbije maanden zo vaak sprints had verknald, dacht “dat [hij] een kans had,” zo zwoer hij. En die laatste inspanning, die miste hij niet. “Ik bereid mijn sprint al jaren voor, ik heb er zo vaak over gedroomd. Voor elke editie wist ik hoe ik het wilde doen,” spoelde hij terug. “Ik twijfelde een beetje omdat het best ver voor de laatste bocht was, maar ik wilde vroeg aangaan en de kortste lijn kiezen. En dat werkte. Op deze manier winnen, in de sprint op het vélodrome, tegen Tadej Pogacar met zijn mooie wereldkampioenstrui, beter wordt het niet. Dit is een droom die uitkomt.”

En eindelijk een gebracht eerbetoon. De Kempenaar vertelde over de vinger die hij bij het overschrijden van de streep naar de hemel wees, voor zijn voormalige ploegmaat bij Verandas Willems–Crelan, Michael Goolaerts, die in 2018 overleed na een hartstilstand tijdens de koers, op een dag dat Van Aert 13e werd.

“Een ploegmaat verliezen in koers, dat is iets wreeds. Maar ik had het gevoel dat dit Monument echt bij mij paste, en dus was mijn doel het te winnen en mijn vinger voor hem naar de hemel te steken. Hij is vaak in mijn gedachten, zeker in deze periode, en dit jaar nog meer, omdat het de eerste keer was dat ik terugkwam op het stuk waar hij is gestorven” (Briastre). “Zelfs tijdens de verkenning kreeg ik kippenvel toen ik daar passeerde. Ik vind het fijn om te denken dat hij me een beetje extra kracht heeft gegeven.” Een beetje extra kracht om van zijn geluksdag te profiteren, en zijn queeste eindelijk te volbrengen.

L’Équipe - Pierre Menjot