Lamine Yamal en Neymar: hoe vergelijkbaar zijn ze echt?

Lamine Yamal wordt met jonge Neymar vergeleken: hij toont dezelfde spelvreugde en bewegingen, van handgebaren bij sprinten tot zijn broekje.

De gelijkenis reikt verder dan het esthetische. Neymar en Yamal begonnen al als tieners op te vallen, namen verantwoordelijkheid bij gigantische clubs binnen hun respectievelijke realiteiten en kregen te maken met defensies die al wisten wat ze van hen konden verwachten. Desondanks bleven ze manieren vinden om het verschil te maken. De brutaliteit is niet slechts uiterlijk vertoon: het maakt integraal deel uit van de manier waarop ieder van hen het spel beleeft.

Maar stellen dat Yamal een kopie van Neymar is, zou een versimpeling zijn van twee carrières die elkaar op sommige vlakken kruisen en op andere juist uiteenlopen. Kijken we naar de eerste drie volledige profseizoenen van beiden, dan kende Neymar een veel hogere doelpuntenproductie, terwijl Yamal hem naderde qua aandeel in doelpunten en een rol als hoofdrolspeler opbouwde binnen een andere competitieve context.

Wat de cijfers zeggen over de beginjaren van Neymar en Yamal

Om beiden te vergelijken zonder verschillende carrièreperiodes door elkaar te halen, kijkt Trivela naar de eerste drie volledige seizoenen van Neymar bij Santos (tussen 2009 en 2011) en de eerste drie seizoenen van Yamal in het eerste elftal van Barcelona (tussen 2023/24 en 2025/26). Neymar debuteerde op 17-jarige leeftijd in het profvoetbal. Yamal deed dat op zijn 15e en werd 19 in juli 2026. De periodes komen dus niet exact overeen qua leeftijd.

Neymar – Santos, 2009 tot 2011

• Wedstrijden: 155
• Doelpunten: 80
• Assists: 40
• Belangrijkste prijzen in deze periode: twee keer het Campeonato Paulista, een Copa do Brasil en een Copa Libertadores.

Lamine Yamal – Barcelona, 2023/24 tot 2025/26

• Wedstrijden: 150
• Doelpunten: 49
• Assists: 45
• Belangrijkste prijzen in deze periode: twee keer La Liga, twee Spaanse Supercups en een Copa del Rey.

Het eerste verschil ligt voor de hand: Neymar scoorde 31 doelpunten meer in deze steekproef. Zijn ontbolstering in 2010 was buitengewoon: in 60 wedstrijden scoorde hij 42 doelpunten en gaf hij 22 assists, volgens gegevens van Transfermarkt. Hij was niet zomaar een dribbelaar die kansen creëerde voor anderen, maar al een uiterst productieve afmaker die in staat was wedstrijden in verschillende competities te beslissen.

Yamal kende een geleidelijkere ontwikkeling, maar eiste al snel een hoofdrol op. In 2023/24, zijn eerste volledige seizoen, was hij goed voor zeven doelpunten en zeven assists in 50 wedstrijden. In 2024/25 noteerde hij 18 doelpunten en 21 assists in 55 wedstrijden. Het seizoen daarop noteerde hij 24 doelpunten en 17 assists in 45 wedstrijden. De cijfers tonen een speler die creatie en afronding in toenemende mate begon te combineren.

Daarbij telt de context mee: Neymar speelde in een elftal waarin hij vanaf het begin een van de belangrijkste afmakers was en bereikte 42 doelpunten in 2010, waaronder 11 in de Copa do Brasil. Yamal daarentegen ontleende een groter deel van zijn impact aan zijn rol als spelmaker: zijn seizoen 2024/25 eindigde bijvoorbeeld met 39 doelpuntbetrokkenheden in alle competities, terwijl hij de schijnwerpers deelde met namen als Raphinha en Robert Lewandowski.

De competitieve context is cruciaal in de vergelijking

Neymar stroomde in maart 2009 door naar het eerste elftal en begon zijn reputatie op te bouwen bij een Santos dat een gunstig klimaat bood voor aanvallend talent. Het elftal van 2010, met Paulo Henrique Ganso, André, Arouca en andere begaafde spelers, groeide uit tot een van de meest enerverende teams van het land. In 2011 won hij opnieuw het staatskampioenschap van São Paulo en vertolkte hij een hoofdrol bij de winst van de Copa Libertadores, waarmee hij Santos naar de Zuid-Amerikaanse top loodste.

De Braziliaan behaalde zijn cijfers allesbehalve in een drukloze omgeving. De Copa Libertadores van 2011 eiste dat hij het opnam tegen gelouterde Zuid-Amerikaanse tegenstanders, in wedstrijden vol spanning en tegen defensies die zijn ritme met fysiek geweld probeerden te breken. Ook de Copa do Brasil bracht zware knock-outduels en uitwedstrijden met zich mee.

Zijn route verschilde echter van die van Yamal: Neymar speelde ook in het Campeonato Paulista, een regionaal kampioenschap met meer wedstrijden en kansen om te scoren tegen tegenstanders van wisselend niveau, terwijl de Spanjaard uitkomt in een Europese topcompetitie en regelmatig actief is in de Champions League.

Yamal debuteerde op zijn beurt in april 2023 voor Barcelona en werd direct onderdeel van een selectie die strijdt om LaLiga, de Copa del Rey en de Champions League. Zijn seizoen 2023/24 omvatte al tien wedstrijden in het miljardenbal. Blootstelling aan dit niveau op zeer jonge leeftijd maakt zijn cijfers niet automatisch waardevoller, maar verandert wel de aard van de uitdagingen waar hij voor staat. Daarbij komt nog de winst van het EK 2024 met Spanje, als 16-jarige basisspeler.

Het is daarom niet terecht om louter op basis van de naakte cijfers te concluderen dat Neymar veel beter was of dat Yamal hem al voorbij is gestreefd. De Braziliaan kende aanvankelijk een explosievere doelpuntenproductie. De Spanjaard ontwikkelde zich al vroeg tot een spelmaker van de buitencategorie en had een belangrijk aandeel in een elftal dat onder de allerhoogste druk presteert. Beide trajecten hebben hun eigen verdiensten.

De technische gelijkenis is echt, de tactische functie minder

De visuele vergelijking tussen de twee begint bij de dribbel. Neymar was in staat om korte richtingsveranderingen af te wisselen met lange versnellingen, gebruikte beide benen en dicteerde het tempo van zijn directe tegenstander. Hij hoefde een opponent lang niet altijd op pure snelheid te passeren: vaak zorgde hij ervoor dat de verdediger zijn gewicht naar de ene kant verplaatste, om vervolgens de ontstane ruimte aan de andere kant aan te vallen.

Zijn onvoorspelbaarheid was een van zijn grootste wapens.

Yamal heeft diezelfde vaardigheid om de tegenstander uit de tent te lokken, maar doet dat meestal vanuit een andere formatie. Als linksbenige rechtsbuiten ontvangt hij de bal vaak aan de zijlijn en trekt hij naar binnen, richting de halfruimte, om te schieten of een steekpass tussen de linies te geven. Hij kan ook breed blijven om de verdediging uit elkaar te trekken, de vleugelverdediger naar zich toe te lokken en ruimte te maken voor een opkomende ploeggenoot.

Het verschil zit in de manier waarop beiden de bal gebruiken om de defensie te ontregelen. De jonge Neymar ging zeer vloeiend met zijn positie om: hij kon vanaf links vertrekken, centraal opduiken, de bal vlak bij het zestienmetergebied aannemen of meters maken vanuit diepere zones. Omdat hij tweebenig was, vormde hij vanuit verschillende hoeken een bedreiging. Yamal is duidelijker aan de rechterflank gekoppeld en aan de beweging naar binnen op zijn linkervoet.

Die positionering verandert ook het type problemen dat ieder van hen bij de tegenstander veroorzaakt. Wanneer Neymar de bal op links ontving, kon hij de back aan de buitenkant passeren, naar binnen kappen of de combinatie zoeken met Ganso en de opkomende verdedigers. Door zijn bewegingsvrijheid moesten verdedigers voortdurend kiezen: uit te stappen om hem te schaduwen of het strafschopgebied te beschermen. Santos maakte dankbaar gebruik van die vrijheid.

Yamal fungeert bij Barcelona in een systeem waarin de rationele bezetting van de ruimtes essentieel is. Het team probeert de druk te lokken, spelers tussen de linies te vinden en de vleugelaanvaller zo vrij te spelen dat hij in een één-tegen-één met de back komt. Zijn dribbel staat niet op zichzelf: het is onderdeel van een structuur die overtal wil creëren of een ploeggenoot in een voordelige positie wil brengen.

Op dat punt wordt de vergelijking pas echt interessant. Beiden dribbelen niet alleen om een tegenstander voorbij te gaan, ze doen het om de defensieve organisatie overhoop te halen. Er is echter wel een verschil in het creatieve aandeel.

Neymar combineerde de rollen van afmaker, dribbelaar en belangrijkste aanvalsleider. Het team leunde dikwijls op zijn vermogen om wedstrijden individueel te beslissen, al had ook Ganso een organiserende rol. Yamal daarentegen is uitgegroeid tot een cruciale creatieve spil bij Barcelona, die doelgevaar paart aan het bedienen van zijn medespelers.

Onbevangenheid, persoonlijkheid en het risico om overeenkomsten te verwarren met een lotsbestemming

Er is nog een minder meetbaar element dat de twee verbindt: onbevangenheid. Neymar diende zich bij Santos aan als een tiener die ogenschijnlijk zonder vrees speelde, nooit bang om een gewaagde dribbel of een onverwachte doelpoging te wagen. Zijn bravoure op het veld maakte deel uit van zijn aantrekkingskracht. Hij was niet alleen een begenadigd voetballer, maar leek er ook van te genieten zijn kwaliteiten te etaleren, zelfs wanneer daar risico's aan kleefden.

Yamal roept een vergelijkbaar gevoel op. Hij aarzelt niet om de bal in drukke zones te vragen, zoekt zijn directe tegenstander op zelfs nadat een actie is mislukt, en blijft steevast jagen op een individuele overtalsituatie. Die brutaliteit kan tegenstanders en rivaliserende supporters irriteren, maar heeft ook sportieve waarde: een aanvaller die blijft volharden in de één-tegen-één dwingt de defensie tot keuzes en kan het fundament onder een ogenschijnlijk gecontroleerde wedstrijd vandaan slaan.

Die onbevangenheid mag echter niet worden aangezien voor gebrek aan discipline of voor een identieke persoonlijkheid. Neymar en Yamal groeiden op in verschillende culturele en mediale omgevingen, en ieder van hen ontwikkelde zijn eigen manier om met druk om te gaan. De gelijkenis op het veld biedt geen garantie voor het verloop van Yamals loopbaan, noch rechtvaardigt zij het om alle verwachtingen die ooit op Neymar rustten op hem te projecteren.

De Braziliaan werd al op zeer jonge leeftijd bestempeld als de opvolger van Pelé, een vergelijking die hem tijdens zijn periode bij Santos bleef achtervolgen en de druk in zijn beginjaren enorm opvoerde. Yamal krijgt nu al te maken met de verwachting een van de uithangborden van het mondiale voetbal te worden en mee te dingen naar de grootste individuele prijzen. Vergelijkingen met Neymar kunnen helpen om zijn speelstijl te duiden, maar brengen ook gevaren met zich mee.

De eerlijkste vergelijking is er een die het gemeenschappelijke erkent zonder de verschillen uit te wissen. Neymar en Yamal delen het vermogen om de dribbel als creatief wapen in te zetten, de moed om tegenstanders op te zoeken en een relatie met de bal die verder reikt dan louter mechanische uitvoering. Maar Neymar was aan het begin van zijn carrière een aanvaller met een buitengewone scoringsdrift, terwijl Yamal zich al vroeg profileerde als een spelmaker die tevens op het hoogste niveau scoort.

De één ontbolsterde als dragende kracht bij Santos, dat dreef op een mix van puur talent en improvisatie; de ander groeide op bij Barcelona, dat individuele klasse probeert om te zetten in collectief voordeel met positiespel. Uiteindelijk is de gelijkenis onmiskenbaar, en dat is wellicht precies de reden waarom de vergelijking zo tot de verbeelding spreekt.

Beiden maken het voetbal minder voorspelbaar, dwingen hun tegenstanders tot lastige beslissingen en verheffen individuele klasse tot een vorm van expressie. Maar Yamal hoeft niet de nieuwe Neymar te worden om een historische speler te zijn.

Bron: Trivela