Arsenal heeft een nieuw blauwdruk voor hoe je de Premier League-titel kunt winnen

Wat voor bestemming het seizoen van Arsenal uiteindelijk ook bereikt, de makers van de seizoenscompilaties kregen in het Etihad Stadium materiaal in overvloed.

Mocht de Premier League-trofee uiteindelijk weer in het bezit van Manchester City komen, dan zal het beeld van Mikel Arteta die diep in de blessuretijd op zijn knieën zakt, een van de bepalende momenten zijn.

Weer een grote, gemiste kans, na weken – zelfs maanden – vol daarvan. Kai Havertz had moeten scoren met zijn kopbal om Arsenal een punt te bezorgen, net zoals de Gunners Bournemouth een week eerder hadden moeten verslaan om 12 punten los te komen. Of in februari een voorsprong van twee goals vast moeten houden om Wolves te verslaan.

Of in januari wat meer aanvallende ambitie moeten tonen dan een bloedeloze nul-nul tegen Nottingham Forest.

Als Arsenal die resultaten én deze tegenslag in het Etihad echter kan trotseren, dan krijgt de uitspraak van Declan Rice na het laatste fluitsignaal een meeslepende soundtrack.

“Het is nog niet klaar,” zei Rice tegen Martin Odegaard terwijl de camera’s naar hen toe draaiden . Hij had gelijk, en de Arsenal-fans in het stadion dachten er duidelijk net zo over.

Voetbal is een vreemd spel. Een week geleden werd Arsenal uitgefloten na de nederlaag tegen Bournemouth. Acht dagen later leverde een nederlaag in de grootste competitiewedstrijd van de club in twintig jaar een warm applaus op van de meegereisde supporters .

We kunnen alleen maar aannemen dat de Opta-supercomputer tussen die fans zat, in Arsenal-shirt en met een sjaal zwaaiend in de lucht.

Onbegrijpelijk genoeg ziet dat model Arsenal nog steeds als 73 procent favoriet om de titel te pakken. Degenen die er geld op moeten inzetten, hebben City inmiddels als torenhoge favoriet .

Als het team van Pep Guardiola woensdagavond van Burnley wint, gaan ze op doelsaldo aan kop. Daarna wordt het een rechtstreekse shoot-out tot de finish.

Titelkansen van Arsenal

De teneur voorafgaand aan deze wedstrijd was dat Arsenal zich geen nederlaag kon permitteren en dat een verliespartij de titelkansen zo goed als zou beëindigen.

Dat had minder te maken met het puntenverschil, en meer met het effect op de langere termijn. Een vernederende nederlaag, eentje waarin Arsenal angstig oogde en de wedstrijd als underdog benaderde, zou vrijwel onmogelijk geweest zijn om van te herstellen. Na een slechte reeks voelde het in de aanloop essentieel dat Arsenal zichzelf met een positief resultaat klaar zou stomen voor één laatste aanval.

Misschien is dat eerste gelukt, zonder het tweede. Er zijn geen goede manieren om in deze fase van het seizoen te verliezen – zeker niet in wedstrijden van deze omvang – maar de ene nederlaag is nu eenmaal beter te verteren dan de andere. Dit was misschien wel de best mogelijke.

Arsenal toonde lange fases lef. Ze speelden zo goed als ze in weken hebben gedaan, en er waren aanvallende aanpassingen die uitpakten en voor enig optimisme zorgden.

Afgezien van het feit dat er geen titelstrijd meer geweest zou zijn als Arsenal de afgelopen maanden met deze energie en intentie had gespeeld, voelde dit tóch als een soort kantelpunt, ondanks de uitslag.

Havertz in de spits

Havertz begon in de spits en maakte een groot verschil. Met Martin Odegaard weer achter hem in de ploeg, onderging het pressingspel van Arsenal een gedaanteverwisseling.

De Gunners wonnen in de eerste 25 minuten vijf keer de bal terug en zetten daarmee de toon. Die mentaliteit en avontuurlijkere benadering moeten tot het einde van het seizoen vastgehouden worden.

Havertz is geen koelbloedige afmaker en dat werd in de tweede helft pijnlijk duidelijk, maar zijn totale spel is van een veel hoger niveau dan dat van Viktor Gyokeres.

In 13 minuten op het veld raakte Gyokeres de bal niet één keer. Bij één gelegenheid verloor hij zelfs een kopduel van Bernardo Silva.

Havertz zal kansen laten liggen, maar met hem in de ploeg heeft Arsenal wel veel meer kans om er een heleboel te creëren.

Eberechi Eze

Eberechi Eze zorgde vanaf links ook voor wat positiviteit. Hij trok gevaarlijk naar binnen en was een paar centimeters verwijderd van de openingstreffer toen zijn schot via de binnenkant van de paal terug het veld in stuiterde.

Hij kende een paar slordige momenten aan de bal, en dat kan voor twijfel zorgen in Arteta’s hoofd. Maar dit is niet het moment voor voorzichtigheid.

Eze is vanaf links een veel grotere dreiging dan Gabriel Martinelli of Leandro Trossard. In een titelrace die nu zomaar op doelsaldo kan aankomen, kan Arteta zich niet permitteren om primair bezig te zijn met het in toom houden van de tegenstander.

Arsenal zoveel mogelijk laten scoren is de prioriteit. Havertz, Odegaard en Eze in de basis is de beste route daarnaartoe.

Tel daar een fitte Bukayo Saka op rechts bij op, zodra hij is hersteld van zijn achillesblessure, plus de betere balans van Jurrien Timber en Riccardo Calafiori als de twee backs, en je hebt een ronduit opwindende basisopstelling van Arsenal.

Dat Arteta verklaarde dat zijn spelers nu “nog meer overtuigd” zijn dat ze de titel kunnen winnen , was een klassiek geval van een manager die simpelweg de regie over het verhaal móet proberen te pakken.

Maar Arteta had dat niet kunnen en niet willen zeggen als Arsenal was weggevaagd.

Resterende programma van Arsenal

Zijn team weet dat als het zó speelt tegen Newcastle, Fulham, West Ham, Burnley en Crystal Palace – mét wat koelbloediger afwerken – vijf overwinningen heel goed mogelijk zijn.

Dat zou zomaar genoeg kunnen zijn voor de titel. Arteta en Rice geloven dat, en de supercomputer ook. City krijgt nu te maken met een heel ander soort druk: het verlies van de vrijheid die hoort bij de rol van achtervolger.

Als de vertoning in het Etihad het blauwdruk is voor hoe Arsenal de laatste vijf competitiewedstrijden zal benaderen, is nog lang niet alle hoop vervlogen.

Bron: The Standard Ltd