Havertz zette Raya bovenaan – maar wie zijn de beste keepers van het seizoen?

De wedstrijd van David Raya bij de overwinning van Arsenal op Sporting , in Lissabon, afgelopen dinsdag (7), heeft de naam van de Spaanse doelman opnieuw centraal gezet in een discussie die het hele seizoen al aan kracht won. Nadat hij de 1-0 van de Gunners had vastgehouden met beslissende reddingen in de slotminuten, werd hij geroemd door Kai Havertz, de maker van het enige doelpunt, en ook door Mikel Arteta.

— Ongelofelijk. Ik denk dat hij in de voetbalwereld nog altijd wordt onderschat, maar voor mij is hij in de afgelopen twee seizoenen de beste keeper ter wereld geweest. Hij is uitzonderlijk, heeft ons zo vaak gered en wij zijn heel blij dat we hem hebben — zei Havertz.

Arteta sloot zich daarbij aan en noemde rugnummer 22 “buitengewoon, magnifiek, ongelooflijk”. De lof helpt om de omvang van Raya’s seizoen in perspectief te plaatsen. Meer nog: het dient als haakje voor een eerlijke discussie op dit moment van 2025/26.

Welke keepers draaien tot nu toe eigenlijk het beste mee in het Europese voetbal? Trivela zette de belangrijkste namen op een rij — en de doelman van Arsenal hoort daar zonder twijfel bij.

Raya is de keeper die het Arsenal van Arteta fundeert

Raya is misschien zo’n geval waarin de esthetiek van een redding het publieke oordeel beïnvloedt. Hij is niet de keeper die het strafschopgebied domineert met zijn fysieke verschijning of die van elk moment een lichamelijke demonstratie van overwicht maakt. Integendeel: vaak moet hij zich extra strekken, zijn bewegingen versnellen en de redding er moeilijker uit laten zien dan een langere keeper dat misschien zou doen.

Maar dat doet niets af aan zijn niveau — het helpt juist te verklaren waarom hij zo’n indruk maakt. Zijn souplesse, reactievermogen en zijn lezen van kleine ruimtes maken hem tot een keeper van de allerhoogste categorie, vooral in rommelige situaties en bij schoten van dichtbij.

In het Arsenal van Arteta is de Spanjaard veel meer dan alleen de man die defensieve acties afrondt. Raya is een structurele schakel. De Londense ploeg bouwde een van de stevigste defensies van Europa met een hoge lijn, agressieve compactheid en veel territoriale controle, maar dat systeem vraagt om een keeper die risico kan dragen. Raya doet dat met zijn voeten, met zijn positiekeuze en met de koelbloedigheid om in te grijpen als het plan faalt.

In de Champions League maken de cijfers duidelijk hoe groot zijn seizoen is: hij kreeg slechts drie doelpunten tegen en noteerde al zeven clean sheets in tien wedstrijden. Bovendien heeft hij het hoogste reddingspercentage van alle keepers die in de huidige editie van het toernooi minstens twee wedstrijden speelden.

Met dat alles in het achterhoofd staat Raya niet in deze discussie vanwege de euforie na één wedstrijd. Hij hoort erbij omdat hij keer op keer beslissend is en omdat hij veel draagt in een Arsenal dat weinig weggeeft, maar dat zijn keeper zwaar op de proef stelt op de momenten dat hij wél in actie moet komen. Hij is geen figurant in het defensieve bolwerk van Arteta — hij is er een centraal onderdeel van.

Courtois blijft de referentie van het ‘onmogelijke’

Als Raya de belichaming is van de functionele topkeeper, dan blijft Thibaut Courtois het archetype van de doelman die de logica van het spel buigt. En zelfs in een seizoen waarin Real Madrid meer dan gebruikelijk wisselvallig is, blijft de Belg een soort garantie op overleving.

Voor elke aanvaller zit er iets ontmoedigends in het feit dat hij tegenover hem staat. Niet alleen vanwege zijn lengte, zijn spanwijdte of zijn bijna absurde vermogen om het doel te vullen, maar vooral door het gevoel dat hij altijd toch nog bij ballen komt die eigenlijk onbereikbaar lijken. Hij is een doelman die al ongemak oproept nog vóór de redding wordt gemaakt. Vaak doet de tegenstander alles goed, raakt de bal goed, en loopt toch weg met het idee dat hij de verkeerde optie koos.

Het meest indrukwekkend is misschien niet eens zijn lenigheid. Courtois beheerst zijn ruimte met een zeldzame vanzelfsprekendheid, sluit hoeken slim af en oogt zelden uit balans, zelfs niet wanneer de situatie om een reflex in een fractie van een seconde vraagt.

Er zijn keepers die moeilijke ballen pakken. Courtois laat het doel vaak letterlijk kleiner lijken. En dat is misschien wel een van de grootste complimenten die je een keeper op dit niveau kunt geven. Zelfs wanneer Real ruimte weggeeft, blijft hij het type speler dat de ploeg in leven houdt in grote wedstrijden. Hij heeft geen constante show nodig om zich op te leggen: zijn aanwezigheid alleen al intimideert.

Joan García heeft zich al in de topcategorie genesteld

Joan García is ook een naam die je niet meer als verrassing kunt afdoen. In zijn eerste seizoen bij Barcelona groeide de Spaanse doelman razendsnel uit tot een van de uitblinkers van zijn positie in het land en krijgt hij geregeld lof van zowel supporters als de lokale pers.

De cijfers ondersteunen dat. Joan leidt La Liga in percentage gestopte schoten, clean sheets en voorkomen xG — een glashelder beeld van de impact die hij tot nu toe heeft gehad. In een ploeg die nog steeds schommelt tussen fases van controle en kwetsbaarheid, werd hij een van de meest betrouwbare punten in het elftal van Hansi Flick.

Op het veld valt hij op door zijn explosiviteit, zijn reactievermogen en de manier waarop hij ballen aanvalt. Hij is razendsnel van de grond, sterk op korte afstand en zeker in zijn uitkomen. Bovendien wekt hij de indruk met veel persoonlijkheid te keepen, zonder vast te plakken aan zijn lijn of te aarzelen onder druk.

Het niveau dat hij in zijn eerste maanden bij Barcelona haalde, werkte ook buiten de club door. In maart kreeg Joan zijn eerste oproep voor het Spaanse nationale elftal, opnieuw een signaal dat zijn naam definitief is doorgeschoven naar de discussie over de beste keepers van het land. Hij is daarmee bovendien directe concurrent van Raya bij La Roja.

Als het stuk vraagt om een eerlijk beeld van het seizoen 2025/26 tot op dit moment, dan lijkt de meest solide topdrie te bestaan uit David Raya, Thibaut Courtois en Joan García. Drie heel verschillende keepers, die via verschillende routes op hetzelfde niveau zijn uitgekomen.

Raya hoort erbij vanwege zijn constante niveau in een veeleisend systeem en omdat hij als stille basis fungeert van een van de meest betrouwbare defensieve structuren van Europa. Courtois staat op het podium omdat hij misschien nog altijd de meest intimiderende keeper is in voetbalwedstrijden waarin het om overleven gaat. En Joan García schaart zich erbij door zijn zeldzame combinatie van sterke statistieken, visuele impact en groei in topduels.

Geen van de drie leunt alleen op hype. Ze hebben allemaal zowel technisch als in hun context sterke argumenten om in deze lijst te staan.

Eervolle vermeldingen die in de mix horen

Jan Oblak verdient in deze discussie eveneens een plek. De doelman van Atlético de Madrid blijft een van de meest constante namen op zijn positie in het Europese voetbal, gedragen door een zeer solide technische basis: hij staat doorgaans uitstekend opgesteld, is enorm sterk op schoten op middelbare hoogte en straalt zelfs in wedstrijden waarin hij weinig te doen krijgt veel zekerheid uit. Misschien zit hij niet meer op de piek van zijn carrière, maar hij keep blijft nog altijd op topniveau.

En zelfs wanneer Oblak geblesseerd was, zat Atlético goed in het doel: Juan Musso presteerde bijzonder sterk wanneer hij de kans kreeg, vooral tegen Getafe (1-0 winst) en Tottenham (3-2 nederlaag).

Manuel Neuer is op zijn beurt een verhaal apart. Op zijn veertigste levert hij nog steeds topprestaties en dat liet hij afgelopen dinsdag (7) opnieuw zien in het Santiago Bernabéu, bij de 2-1 zege van Bayern op Real Madrid . Hij noteerde negen reddingen, meerdere daarvan cruciaal, in opnieuw een wedstrijd die onderstreepte hoe beslissend de Duitser nog altijd kan zijn in topduels.

Zelfs zonder de explosiviteit van vroeger blijft Neuer een van de meest invloedrijke keepers in het voetbal, dankzij de som van zijn reddingen, zijn ruimtebesef, zijn heerschappij in het strafschopgebied en zijn persoonlijkheid.

Als de lijst wat breder was getrokken, was er ook ruimte geweest voor twee minder gehypete, maar tot nu toe heel relevante namen: Jordan Pickford en Gregor Kobel. De Engelsman wordt misschien nog steeds onderschat omdat hij buiten de absolute top van het Europese clubvoetbal speelt, maar hij draait opnieuw een zeer sterk seizoen bij Everton en beschikt over een completer technisch arsenaal dan vaak wordt aangenomen.

Kobel daarentegen manifesteert zich als een zeer betrouwbare keeper in wedstrijden met hoge intensiteit. Fysiek sterk, opvallend wendbaar voor zijn postuur en uiterst bekwaam in één-tegen-één-situaties, reageert de Zwitser van Borussia Dortmund meestal uitstekend wanneer hij écht getest wordt.

Bron: Trivela