Waarom deze toppers in juli nooit lijken te stoppen

Tussen het einde van Wimbledon en de start van de Amerikaanse Masters 1000-toernooien neemt het circuit voor de beste tennissers ter wereld normaal gesproken een adempauze. Maar terwijl nagenoeg de complete top 20 van de ATP heeft besloten het in de tweede helft van juli rustiger aan te doen, geven enkelen de voorkeur aan blijven spelen boven herstel.

Als je, net als veel spelers op het circuit, met vakantie bent, des te beter: geniet ervan. Misschien laat u zich, zoals Flavio Cobolli, verleiden tot een of ander capillair experiment. Misschien ook niet. Maar je gaat zich ongetwijfeld vooral goed uitrusten. In tegenstelling tot bepaalde leden van de top 20 die de verlenging ingaan en niet van plan lijken hun racket neer te leggen, zoals Andrey Roeblev en Alexander Boeblik.

Ook al moeten we rekening houden met een paar geblesseerden, 14 leden van de ATP-top 20 hebben besloten een pauze in te lassen na Wimbledon. Flavio Cobolli, Alexander Boeblik, Casper Ruud, Andrey Roeblev, Valentin Vacherot en Alejandro Davidovich Fokina zijn sinds het Londense Grand Slam-toernooi weer in actie gekomen.

Maar binnen die groep springen Roeblev en Boeblik eruit. Cobolli, Ruud en Davidovich Fokina hebben uiteindelijk toegegeven aan de lokroep van de vakantie. Vacherot moest Wimbledon laten schieten en hervat moeizaam de competitie. De Rus en de Kazachstaan daarentegen blijven onophoudelijk doorspelen. Waarom?

Roeblev en Boeblik houden ervan om door te blijven spelen

Allereerst moet worden benadrukt dat ze, ondanks hun wens om niet te stoppen, niet per se meer wedstrijden spelen dan hun collega’s. Roeblev en Boeblik staan dit seizoen op respectievelijk 38 en 39 gespeelde wedstrijden op de Tour, terwijl het gemiddelde van de top 20 op 36,8 ligt. Met 55 wedstrijden is Alexander Zverev degene die het meest heeft gespeeld. De Duitser haalde de finale op twee Grand Slams (Roland-Garros en Wimbledon) en is ijzig constant als het erom gaat de laatste vier te halen. In feite heeft hij geen enkele grote uitschieter naar beneden gekend.

De moeilijkheid voor spelers om op ‘pauze’ te drukken door blessures en gebrek aan inkomsten

Daarachter vinden we Jannik Sinner (47 wedstrijden), die alle toernooien won die hij speelde buiten Roland-Garros, Doha en Australian Open, waar hij halvefinalist was. Gezien hun succes is het niet verwonderlijk dat juist deze twee bovenaan staan. Met 44 wedstrijden completeren Félix Auger-Aliassime en Frances Tiafoe (elk één titel) het podium. Aan de andere kant van het spectrum staat Novak Djokovic met zijn 19 wedstrijden. Maar de Serviër, die momenteel de documentaire die hem verheerlijkt promoot, valt in een aparte categorie, want op zijn 39e speelt hij nog maar een handvol toernooien per seizoen.

Maar laten we teruggaan naar Roeblev en Boeblik. Uitgeschakeld in de eerste ronde van Wimbledon had de Rus tijd om uit te rusten voordat hij weer de baan op ging. Hij won in Båstad en doet er deze week een schepje bovenop in Estoril. Zijn parcours in Londen maakt dat hij verre van oververhit is (al in zijn eerste wedstrijd verloor hij in vier sets van Roman Safioellin). Boeblik haalde op zijn beurt de achtste finales op Wimbledon. Als titelverdediger in Gstaad kon hij het zich moeilijk permitteren om daar niet te verschijnen. Nadat hij in de eerste ronde van Halys verloor, gaat hij soepel door in Kitzbühel.

Het evenwicht zoeken tussen punten sprokkelen en regenereren

Roeblev was bijna acht jaar lang lid van de top 10, maar raakte die status vorig jaar kwijt. In februari stond hij 18e. De Rus jaagt op zijn recente glorie en daarvoor moet hij winnen. Alleen heeft hij slechts één wedstrijd gewonnen op de eerste drie Masters 1000-toernooien van het seizoen. Pas in Barcelona haalde hij weer een finale, op gravel dat hem goed ligt. Het was dus logisch om hem door te zien spelen tijdens deze vreemde okerkleurige tussenperiode, tussen Wimbledon en het begin van de Amerikaanse hardcourt-zomertour. Een winnende keuze, met een titel in Gstaad, zijn eerste van het seizoen.

Virtueel 13e zou hij nog dichter bij de top 10 kunnen komen als hij dit weekeinde in Estoril wint. Spelen in een periode waarin de top 10 ontbreekt, is een manier om vertrouwen te tanken, slechte resultaten te compenseren en kostbare punten te sprokkelen. Omdat hij in deze periode geen punten hoeft te verdedigen, kan de Monegask Valentin Vacherot er ook een kans in zien om een mooi puntenkussen op te bouwen met het oog op de zware opdracht aan het eind van het jaar: de verdediging van zijn titel op het Masters 1000-toernooi van Shanghai.

Waarom redeneren niet alle spelers op deze manier? Omdat ze niet allemaal dezelfde behoeften hebben. Qua punten, om te beginnen. Qua fysiek herstel, vervolgens. Veel spelen kan zich op een bepaald moment wreken. Door een blessure of door een gebrek aan mentale frisheid op een groot moment.

In 2006 speelde Nikolay Davydenko 94 wedstrijden. Maar als nummer 3 aan het einde van het jaar bleef hij steken in de kwartfinales in Australië en Parijs. En deze stakhanovist is nooit verder gekomen dan de halve finales op een Grand Slam. Dan is er nog het geval van de Amerikanen, die er traditiegetrouw voor kiezen om het Europese gravel over te slaan, naar huis terug te keren en zich daar voor te bereiden op hun hardcourt-zomer.

Een onmisbare aanwezigheid voor de toernooien

Daarnaast is er simpelweg het leven op het circuit. Er zijn elke week toernooien. Toernooidirecteuren doen er alles aan om publiekstrekkers te strikken, met hoge startgelden. Boeblik heeft er in zijn jonge jaren nooit een geheim van gemaakt dat dit soort klinkende en rinkelende argumenten hem aanspreekt. En zijn aanwezigheid, net als die van een Roeblev of een Vacherot op de hoofdtour wanneer de echte vedetten hun mooiste leven op sociale media posten, houdt de economie van de kleinere toernooien drijvende.

Bron: L'Équipe