Tsitsipas, de exit en de frustratie

Stefanos Tsitsipas, drievoudig winnaar aan de Côte d’Azur, is in Monte-Carlo voor het eerst al in de eerste ronde uitgeschakeld, tegen de Argentijn Francisco Cerundolo.

Zelfs de Monegaskische magie werkt niet meer voor Stefanos Tsitsipas, drie keer winnaar op de Rocher, maar maandag tegen de Argentijn Francisco Cerundolo verzeild geraakt in gênante taferelen tijdens een wedstrijd die alle samenhang miste. De Griek probeerde zijn demonen te bedwingen om terug te komen nadat hij in de tweede set met 4-0 achterstond en redde op 6-5 nog vergeefs vier matchpoints.

Met tranen in de ogen, of rood van woede wanneer hij zijn onmacht afreageerde op zijn vader, leek hij de bodem te raken, in het verlengde van zijn keiharde nederlaag in Miami tegen Arthur Fils (6-0, 6-1). De voormalige nummer 3 van de wereld zal in elk geval wegzakken naar ongeveer de 65ste plaats op de wereldranglijst. We moeten terug tot april 2018 om hem zo laag geklasseerd terug te vinden.

Al vele maanden lukt het hem niet om opnieuw momentum te vinden. Hij slaagt er niet in de identiteit van zijn spel te heruitvinden, geremd door de beperkingen van zijn enkelhandige backhand, terwijl hij vergeefs probeert zich los te worstelen van zijn vader-coach, die nooit ver uit de buurt is – al is hij wat uit de sportieve kring geduwd – en dus nadrukkelijk aanwezig in Monaco.

De 27-jarige speler probeerde het met Mark Philippoussis en recenter met Goran Ivanisevic, een uitstapje naar coaches buiten de familiebubbel, maar vooral de keuze voor de Kroaat pakte slecht uit. Die sloot het korte avontuur af met harde woorden. “Ik heb nog nooit een speler gezien die zo slecht voorbereid was. Hij zegt dat hij het wil, maar hij doet niets. Ik was in shock.”

Toch rekende hij sterk op het gravel om zich te herlanceren Niet echt ideaal om een pupil zijn vertrouwen terug te geven. “Ik was diep gekwetst,” vertelde de Griek onlangs in de Times . “Ik had niet verwacht dat een coach me zoiets kon aandoen, en het ergste was nog dat wat hij zei niet klopte. Ik was niet in topconditie omdat ik geblesseerd was geweest. Het was alsof hij nog even natrappte terwijl ik al op de grond lag.”

Alsof dat nog niet genoeg was in deze moeizame maanden voor een speler die zo afhankelijk is van zijn emoties, kreeg hij vorig jaar ook nog te maken met een sluimerende rugblessure. “Ik heb maandenlang in grote onzekerheid gezeten,” zei hij begin dit jaar . “Ik wist niet of ik dat niveau kon blijven halen, of zelfs kon blijven spelen. Mijn rugblessure werd in het voorjaar erger en uiteindelijk haalde ik geen plezier meer uit het spel.”

Genoeg ellende zo. Op 30 maart plaatste Tsitsipas op X een poëtische, hoopvolle boodschap. “Gravel is zowel een speelveld als een leeg canvas. Bij elke set, bij elke wedstrijd wordt dat canvas schoongeveegd, waardoor je de kans krijgt een nieuw schilderij te maken of een nieuw verhaal te vertellen. Het is een zuivering van de ziel; een kans om herboren te worden.” Of ook niet.

Bron: L'Équipe