Olise, achter de artiest schuilt een fysiek monster

Michael Olise is niet alleen een estheet met de bal aan de voet, hij is sinds het begin van het WK ook de speler van het Franse elftal die de meest indrukwekkende atletische kwaliteiten etaleert.

Hij passt, dribbelt, brengt licht in de wedstrijd, verrukt zijn ploeggenoten, verblindt het stadion, maar vooral: wat loopt hij, hij loopt hard en hij loopt lang! Dat dreigt bijna onder te sneeuwen, zozeer dat zijn technische kwaliteiten zelfs zijn tegenstanders in vervoering brengen en de rest naar de achtergrond drukken. "Olise heeft het spel gedicteerd" , vatte Graham Potter, de Engelse bondscoach van Zweden, dinsdag samen na afloop van de gewonnen achtste finale van de Fransen (3-0).

Vooral dicteerde de Franse aanvaller het spel op zijn tempo, vaak hoog. Hij heeft een indrukwekkende zone bestreken en, ook al haalde Didier Deschamps hem er in de 84e minuut af om hem te sparen, de huidige beste aangever van dit WK heeft geen moment tekenen van vermoeidheid vertoond. Na vier wedstrijden in de Verenigde Staten is hij zelfs de Bleu die de grootste afstand heeft afgelegd (40,9 km).

Klasse, elegantie, beslissende passes: alleen een doelpunt ontbrak nog voor Olise

In tegenstelling tot Adrien Rabiot en Aurélien Tchouaméni heeft Olise (24 jaar) aan alle wedstrijden van het Franse elftal meegedaan sinds het begin van het toernooi. Maar zelfs als zijn twee ploeggenoten op het middenveld, die bekendstaan om hun enorme werkcapaciteit, alles zouden hebben gespeeld, is het waarschijnlijk dat de speler van München nog steeds bovenaan had gestaan.

Tegen Zweden bijvoorbeeld was hij, van de twintig basisspelers in het veld, degene die het meest had gelopen (10,7 km), net vóór Rabiot en Tchouaméni nota bene, die toch 98 minuten op het veld waren gebleven, inclusief de extra tijd.

Tegen Senegal (3-1, op 16 juni) had hij 12,7 km afgelegd (in 106 minuten), opnieuw de hoogste statistiek van de wedstrijd. Dat hij over zo’n volume kan domineren, onder alle weersomstandigheden (het was 25 °C tegen Senegal, 32 °C tegen Zweden), getuigt van indrukwekkende fysiologische capaciteiten en een geslaagde aanpassing aan het klimaat, maar is ook het resultaat van het rigoureuze werk van Olise, die zichzelf regelmatig extra trainingsarbeid oplegt boven op de sessies die hem worden aangeboden.

Een indrukwekkend vermogen om loopacties op hoge intensiteit te herhalen Want Olise is niet alleen uithoudingssterk: hij is ook heel weerbaar. Hij kan een bijzonder hoge intensiteit in zijn loopacties leggen. In East Rutherford was hij, Fransen en Zweden samen, de speler met de meeste loopacties op hoge intensiteit (tussen 15 en 20 km/u), de meeste loopacties op zeer hoge intensiteit (20 tot 25 km/u) en zelfs de meeste sprints (hij zette 46 loopacties in boven de 25 km/u, goed voor zo’n 700 meter).

Olise beperkte zich er niet toe om die acties alleen aan het begin van de wedstrijd te maken, toen hij nog fris was. In de 65e minuut bijvoorbeeld was hij de bron van een verplaatsing naar Kylian Mbappé, tien meter vóór zijn eigen zestienmetergebied, waarna hij zich in zes seconden over een vijftigtal meters naar voren stuwde, door zijn aanvoerder werd aangespeeld, volgde met een aanname met de buitenkant van zijn linkervoet, een klein corrigerend tikje en een schot dat werd afgeblokt. Zelfde scenario in de 71e minuut, wanneer hij, na een loopactie van een meter of veertig, er niet in slaagde de keeper te verschalken.

Olise loopt hard, hij loopt lang en hij loopt intelligent. Hij verplaatst zich meestal in vrije ruimtes om aangespeeld te kunnen worden. In deze Amerikaanse editie is hij, opgeteld, de Franse speler die tussen de linies de meeste opties heeft geboden (111). Zijn balbehandeling en explosiviteit stellen hem in staat zich snel open te draaien en zelf door te breken of een pass naar voren te geven. Al zijn loopacties op hoge (of zeer hoge) intensiteit (dus boven de 15 km/u) krijgen zo betekenis. Hij is in staat, zoals hij met name tegen Zweden liet zien, om een offensieve sprint te trekken en, bij balverlies, daar meteen een defensieve sprint achteraan te knopen.

In bepaalde fases tijdens dit toernooi is hij er zelfs in geslaagd een derde inspanning op rij te leveren, zodra de bal was heroverd, iets wat maar heel weinig spelers kunnen. "Hij kan dat omdat hij de longen heeft, maar ook omdat hij het mentaal kan opbrengen" , meent iemand uit zijn directe omgeving. Tijdens een wedstrijd lijkt er inderdaad weinig te zijn dat hem uit zijn evenwicht kan brengen. En zelfs wanneer hij een enorme beuk krijgt, zoals van Victor Lindelöf in de 37e minuut, staat hij op en gaat hij weer het gevecht aan. Met gratie.

Bron: L'Équipe