‘Nu al verslavend’: de droomavond van de Spurs en Wembanyama

Na een magistrale stunt op het veld van titelverdediger Oklahoma City (111-103) heeft San Antonio zijn plek in de NBA-finale veroverd, de eerste voor de kern rond Victor Wembanyama. De Fransman en de zijnen lieten een wervelwind aan emoties los na een dolle dag die hen naar New York stuurt om daar voor de titel te strijden.

“Madison Square Garden, we komen eraan baby!” Met een jongensachtige glimlach op zijn gezicht verdwijnt Peter Holt uit de spelerstunnel, de pet van kampioen van de Western Conference op zijn witte haren. De voormalige eigenaar van de Spurs (77 jaar) kan fluitend richting New York vertrekken, waar wedstrijd 3 en 4 van de finale zullen plaatsvinden. De toekomst van zijn dynastie – vijf titels tussen 1999 en 2014 met Tim Duncan, Tony Parker en Manu Ginóbili – is in goede handen. Achter hem loopt zijn zoon, Peter J. Holt, sinds 2019 aan het roer, in tegengestelde richting, de kant op van feestgedruis en gejuich.

Onder het oog van een zwerm camera’s beginnen de spelers aan dezelfde tocht. “Nog vier (zeges) !” , brult Bismack Biyombo, een van de twee Franstalige spelers van San Antonio. De tweede laat even op zich wachten, opgehouden door zender NBC, maar uiteindelijk verschijnt Victor Wembanyama met in zijn hand het beeldje voor MVP van de Conference-finale. “Dit is de eerste,” belooft de Fransman, voordat hij de Magic Johnson-trofee naast zijn locker neerzet.

Wembanyama liet zijn pantser vallen

In de grote perszaal geen Mark Daigneault of Shai Gilgeous-Alexander, de coach en de superster van Oklahoma City (35 punten zaterdag), verbannen naar een zijvleugel. Als regerend kampioen leverde de Thunder zaterdagavond in wedstrijd 7 van een schitterend duel met de Spurs (111-103) zijn privileges in. En dus voelen de Texanen zich thuis in het Paycom Center. Voor de microfoons vlecht coach Mitch Johnson de lof van zijn Franse All-Star: “De toewijding die hij toont om de visie waar te maken van wie hij als speler en als mens wil zijn, dat heb ik nog nooit gezien. En soms gaan zijn emoties gelijk op met alles wat hij doet om dat doel te bereiken.”

M. Johnson prijst de prestatie van Wembanyama: “We hadden nodig dat hij zijn wil oplegde”

Twintig minuten eerder had Wembanyama zijn pantser doen barsten. Devin Vassell had zijn vernietigende dunk, de laatste nagel in de doodskist van OKC, nog niet eens geplaatst of de uit Le Chesnay (Yvelines) afkomstige Fransman greep zijn hoofd vast, om vervolgens zijn vreugde uit te schreeuwen, met tranen in de ogen. Eén voor één omhelsde hij de zijnen: ploeggenoten, familie, entourage… terwijl een staflid hem het grijze T-shirt van de nieuwe kampioenen van het Westen overhandigde. Op zijn 22ste, al in zijn derde NBA-seizoen, heeft de nummer 1 van de draft van 2023 de mannen van Fort Alamo weer naar de top van de berg geleid. Nu rest nog het neerhalen van degenen die via de andere zijde zijn gekomen: de Knicks.

“Al die uren werk zijn voor dit soort emoties. Dit is wat ik wil voelen. Ik wil zó graag winnen. Het is alsof mijn leven ervan afhangt,” bekent “Wemby”. Genieten of al aan New York denken? “Het is onmogelijk om hier niet van te genieten. Ik heb mijn emotionele reservoir nog niet genoeg opgebouwd, dus het loopt over,” vervolgt het voormalige wonderkind van Nanterre. In de druppels die ontsnappen, zal hij een immense collectieve inspanning herkennen om OKC te vloeren.

De Spurs hebben de Thunder tot stilte gebracht

Het kabaal van de Thunder-fans was niet genoeg, zelfs niet toen het bij vlagen 106 decibel aantikte. Ongeveer het fijne geluid van een cirkelzaag. Alleen zaten de houthakkers dit keer aan de overkant, vastbesloten om de baas van de Western Conference neer te halen, terwijl die nog met 3-2 leidde in de serie. De Spurs trapten vol op het gaspedaal (27-13, 7e) en kregen vervolgens met motorpech te maken (53-49, 22e), volgens een scenario dat in deze serie vaak werd herhaald.

Wembanyama (22 punten, 7 rebounds) begon wat timide, maar knalde een enorme driepunter over Jaylin Williams heen (95-86, 39e) en ging daarna volwassen om met de dreiging van uitsluiting door zes fouten. De oude rot, Keldon Johnson (26 jaar, sinds 2019 bij de club), en de jonkies Dylan Harper (20 jaar) en Stephon Castle (21 jaar) namen het stokje over om het finaleticket veilig te stellen. En dit keer kwamen de decibellen uit rij 112, waar acht van de “Spurs Jackals”, de ultra’s-groep die door de Franse inside-speler is opgericht, hadden plaatsgenomen, door een sponsor naar OKC gehaald.

“De Larry O’Brien-trofee (die van de kampioen) winnen is een kinderdroom. Het is de kans van je leven, het is alsof het het echte doel van mijn bestaan is,” verzucht Wembanyama. Onder zijn cowboyhoed, in de kleedkamer, blikt Johnson terug op de moeilijke seizoenen met 22 zeges (2022-2023 en 2023-2024), helemaal onderaan de ranglijst: “Ik had geen idee waar we naartoe gingen of wat er gebeurde.” Nu is het tijd voor de finale, “die momenten die je met de legende associeert. Ik hoop dat wij daar deel van kunnen uitmaken,” vult forward Julian Champagnie (20 punten) aan.

Victor Wembanyama

“Misschien ben ik gek, maar ik wil dit nog 15 of 20 keer meemaken”

Rookie maar opmerkzaam: Dylan Harper ziet de claxons in het centrum van San Antonio al voor zich, in afwachting van de terugkeer van de helden. “Wees voorzichtig!” drukt de jonge guard hen op het hart, vanaf een afstand. De Spurs en Wembanyama kon niets meer overkomen, aan het eind van een perfecte dag voor de Fransman.

Na de ochtendsessie kon hij nog een blik werpen op de Champions League-finale van zijn favoriete club Paris Saint-Germain tegen Arsenal (1-1, 4-3 na strafschoppen). Maar de emoties achter het scherm wogen niet op tegen wat hem die avond te wachten stond. “Misschien ben ik gek, maar ik wil dit nog 15 of 20 keer meemaken. Ik hoop dat het geen verslaving wordt. Maar misschien is het dat al,” glipte eruit bij de beste verdediger van het jaar. Een gezonde verslaving dan, die hij in de nacht van woensdag op donderdag (2.30 uur) zal moeten voortzetten bij de start van de finale, in Texas tegen New York.

Bron: L’Équipe