Messi stopt bij Argentinië, moet Ronaldo volgen?

Messi stopt bij Argentinië; beiden speelden twee decennia, zes WK's en verbraken bijna alle records, maar in september 2026 eindigen ze verschillend.

Messi besloot dat zijn verhaal bij Argentinië ten einde is. Op 39-jarige leeftijd, na het winnen van de Copa América in 2021 en 2024 en het WK in 2022, begreep hij dat het moment was aangebroken om het stokje over te dragen. Cristiano daarentegen besloot door te gaan. Hij overwoog nog te stoppen na de uitschakeling van Portugal tegen Spanje in de achtste finales van het WK 2026, maar veranderde van gedachten.

Op 41-jarige leeftijd bevestigde hij dat hij voor het nationale team wil blijven uitkomen en stelde een nieuw doel vast: het bereiken van duizend carrièredoelpunten. Hij staat op 979 officiële doelpunten voor clubs en zijn land, en verklaarde dat het bijzonder mooi zou zijn om die mijlpaal in het Portugese shirt te bereiken. Onlangs beleefde hij echter een drama met Jorge Jesus omdat hij de hele overwinning op Noorwegen op de bank zat en vervolgens het trainingskamp van de Portugese selectie verliet — wat leidde tot grote ophef en twijfels over zijn toekomst bij de ploeg.

Messi laat een Argentinië achter dat klaar is om zonder hem verder te gaan

Het afscheid van Messi komt er niet omdat Argentinië niet langer competitief is. Het gebeurt grotendeels omdat de Argentijn erin is geslaagd om het nationale elftal op te bouwen dat zoveel jaren lang niet zonder hem leek te kunnen bestaan.

Na 2021 veranderde Messis relatie met Argentinië compleet. Daarvoor waren er drie verloren finales op grote toernooien: het WK van 2014 en de Copa América's van 2015 en 2016. Daarnaast was er een aangekondigd en later weer teruggedraaid internationaal pensioen, en waren er jaren van kritiek omdat hij bij de nationale ploeg niet de dominantie wist te tonen die hij bij Barcelona liet zien.

In 2026 loodste hij Argentinië nog naar de finale van het WK, maar die verloren ze van Spanje. Messi gaf leiding aan een generatie die rondom hem volwassen werd, maar hij maakte ook ruimte voor spelers die nu het middelpunt van het team kunnen overnemen. Julián Álvarez, Lautaro Martínez, Enzo Fernández, Alexis Mac Allister, Rodrigo De Paul en anderen kwamen als figuranten in de selectie en beëindigden het tijdperk als spelers met een eigen identiteit.

De selectie van Argentinië voor het WK van 2026 toonde die tendens al. Bondscoach Scaloni hield Messi als boegbeeld, maar zette ook in op spelers die geen deel uitmaakten van de kampioensploeg van 2022, zoals Nico Paz, José Manuel López en Valentín Barco.

Messi laat dus niet zomaar een shirt achter. Hij laat een structuur achter die hij zelf mede heeft opgebouwd. Dat is het grootste verschil met Cristiano.

Cristiano Ronaldo heeft ook gewonnen, maar er is één trofee die er nooit kwam

Het zou onterecht zijn om de internationale carrière van Cristiano Ronaldo als een mislukking te bestempelen omdat hij nooit een WK won. Portugal had nog nooit een groot toernooi gewonnen toen Cristiano zijn interlandloopbaan begon. Hij won het EK van 2016 en de Nations League in 2019 en 2025, toen hij op 40-jarige leeftijd scoorde in de finale tegen Spanje.

Dat is niet niks. Het is een enorme transformatie in de geschiedenis van Portugal. Er is echter een verschil met het Argentinië van Messi: het WK bleef het grote ontbrekende toernooi. Portugal bereikte in 2006 de halve finale, toen Cristiano nog een jonge ster was, maar sindsdien strandde het in de achtste finales van 2010, 2018 en 2026, werd het in 2014 uitgeschakeld in de groepsfase en ging het in 2022 in de kwartfinale uit tegen Marokko.

Cristiano speelde op zes WK's en scoorde op allemaal. In 2026 werd hij de eerste speler ooit die dat presteerde. Het WK is daarom niet alleen een beker die Cristiano niet in zijn kast heeft staan. Het is het enige grote verhaal in zijn carrière dat niet is geëindigd zoals hij had gewild. Dus, wat drijft hem nu nog?

Als het antwoord puur "prijzen winnen met Portugal" zou zijn, was stoppen na 2026 wellicht logisch geweest. Hij heeft het EK en twee Nations Leagues al gewonnen. Hij is de topscorer aller tijden in het internationale voetbal met 146 doelpunten en de speler met de meeste interlands ooit achter zijn naam, 233.

Alleen heeft Ronaldo zijn carrière nooit louter gebouwd rond collectieve trofeeën. Individuele records vormden altijd al een wezenlijk deel van zijn motivatie. En nu ligt er een heel specifiek getal voor hem: 1000. Hij heeft nog 21 doelpunten nodig om die mijlpaal te bereiken. Hij bevestigde zelf dat dit doel heeft meegewogen in zijn beslissing om door te gaan, en zei dat hij het fantastisch zou vinden als dat duizendste doelpunt in het shirt van Portugal valt.

We hebben het hier niet over een speler die enkel doorgaat omdat hij het niet kan verkroppen om het podium te verlaten. Als hij de duizend goals haalt, heeft Cristiano van een individuele obsessie een volgend historisch hoofdstuk in zijn carrière gemaakt. En voor iemand die twee decennia lang op records heeft gejaagd, kunnen 21 doelpunten net zo'n krachtige motivatie zijn als een wereldtitel voor een andere speler.

Cristiano Ronaldo hoeft niets meer te bewijzen

Het probleem is dat het blijven najagen van records ook een tegenstrijdigheid met zich meebrengt. Cristiano is al topscorer aller tijden bij de nationale elftallen, de speler met de meeste interlands en de topscorer aller tijden van het EK, evenals de speler met de meeste toernooideelnames en de enige die op zes verschillende WK's tot scoren kwam. In de Champions League bezit hij zowat een eigen recordboek: 140 doelpunten, 183 wedstrijden en vijf titels.

Met andere woorden, sportief gezien is er geen enkele noodzaak om door te gaan om zijn belang te bewijzen. Het duizendste doelpunt is iets anders, omdat het een symbolische mijlpaal is. Maar als Cristiano die 1000 haalt, heeft Portugal hem dan nog wel nodig?

In tegenstelling tot vroeger beschikt Portugal tegenwoordig over spelers die het centrum van het speelveld kunnen opeisen. Bruno Fernandes, Bernardo Silva, Rafael Leão, Vitinha, João Neves, Nuno Mendes en anderen hoeven niet langer als 'de toekomst' te worden bestempeld. Zij vormen het heden van de nationale ploeg.

De overwinning in de Nations League van 2025 was in dat opzicht veelzeggend. Ronaldo scoorde in de finale, maar Nuno Mendes werd uitgeroepen tot speler van de wedstrijd. Dat toonde aan dat er een Portugese ploeg staat die prima zonder Cristiano kan overleven.

Messi vervulde een leiderschapsrol die anders was dan aan het begin van zijn carrière. In het Argentinië van 2014 was hij de man die het in zijn eentje moest forceren. In het Argentinië van 2022 bleef hij de absolute hoofdrolspeler, maar was hij ingebed in een veel volwassener collectief om hem heen. Zijn vertrek kan dan ook worden gezien als de sluitsteen van uitstekend uitgevoerd leiderschap.

Cristiano heeft wellicht nog een vergelijkbare fase voor zich, en daarvoor hoeft hij geen basisspeler te zijn. Het hangt ervan af of hij de komende maanden die fase kan omzetten in een overgangsperiode. Het gaat erom of hij een referentiepunt kan zijn binnen de groep, zonder per se de speler te zijn om wie het hele team is gebouwd.

Cristiano werd bij Portugal de afgelopen jaren maar al te vaak gereduceerd tot een binaire vraag: speelt hij of speelt hij niet?

Onlangs escaleerde die twijfel in een crisis. De aanvaller was furieus op Jorge Jesus omdat hij tegen Noorwegen niet in het veld kwam, zelfs nadat hij zich had warmgelopen. Volgens Portugese media had Jesus aan Cristiano beloofd dat hij zou spelen, wat zijn onvrede verklaarde. Dat toont mogelijk ook aan dat CR7 in topwedstrijden op de bank kan belanden en niet langer de eerste aanvalsoptie is, iets wat hem ongetwijfeld frustreert.

Maar er is een sterk argument voor Cristiano om te stoppen

Cristiano is 41 jaar oud. Het WK van 2030 vindt plaats wanneer hij 45 is. Hij heeft al verklaard dat 2026 zijn laatste WK was; het voornaamste sportieve argument om door te gaan — deelname aan nog een WK — bestaat dus simpelweg niet. Bovendien beschikt Portugal over een generatie die haar eigen identiteit moet gaan opbouwen.

Het WK van 2026 maakte opnieuw duidelijk hoe lastig het is om de aanwezigheid van Ronaldo af te stemmen op de kwaliteiten van de rest van het team. De discussie over zijn basisplaats stak de kop weer op omdat Portugal jongere spelers heeft en omdat de nationale ploeg behoefte kan hebben aan andere offensieve oplossingen.

Dat betekent niet dat Cristiano voor Portugal 'in de weg loopt', maar wel dat de historische status van een speler en de beste opstelling voor een elftal niet meer vanzelfsprekend samenvallen. Het is het dilemma waarmee elke gouden generatie te maken krijgt wanneer het einde nadert. Messi loste die kwestie op door te vertrekken; Cristiano besloot door te gaan.

Er is bovendien een psychologisch verschil tussen beide manieren van afscheid nemen. Messi had op papier nog achter andere records aan kunnen gaan. Hij werd topscorer aller tijden op WK's, maar werd alweer ingehaald door Kylian Mbappé, die dat doelpuntentotaal nog verder zal opvoeren. Hij zette wel het record op 34 WK-duels en is topscorer van Argentinië met 125 goals.

Voor Cristiano voelt die duizendste doelpunt anders, omdat het lijkt te zijn verworden tot een ultiem persoonlijk levensdoel. Hij is nog 21 doelpunten verwijderd van een rond getal dat geen enkele mannelijke speler in het professionele topvoetbal ooit heeft bereikt, volgens de criteria die worden gehanteerd om zijn doelpunten te tellen.

Cristiano heeft een groot deel van zijn professionele identiteit opgebouwd rond het stellen van doelen, het breken van records en het verleggen van fysieke grenzen. Op 41-jarige leeftijd kan de kans om de duizend doelpunten te halen voor hem zwaarder wegen dan de maatschappelijke wens om 'op tijd te stoppen'. Wie daarom eist dat Cristiano precies hetzelfde doet als Messi, gaat wellicht voorbij aan de fundamentele eigenschap die hen juist onderscheidt.

Messi heeft het slot van het verhaal gevonden. Cristiano zoekt nog altijd naar de laatste bladzijde.

Bron: Trivela