Is Fàbregas door zijn succes bij Como nu al écht zo goed als trainer?

Cesc Fàbregas had niet veel tijd nodig om niet langer slechts gezien te worden als een getalenteerde ex-speler die langs de lijn een trainerscarrière probeert op te bouwen. In iets meer dan twee jaar als coach leidde de Spanjaard Como terug naar de Italiaanse elite, loodste hij de ploeg naar de vierde plaats in de Serie A in 2025/26 en mengde de club zich dit seizoen in de strijd om de bovenste plekken én debuteerde in de Champions League.

De resultaten vallen op, maar verklaren de opmars niet op zichzelf. Como is een herkenbaar elftal geworden, met een uitgedokterd strijdplan en een identiteit die de kenmerken draagt van Fàbregas als speler: hechten aan balbezit, beweeglijkheid, verticale passes en slimme bezetting van de ruimtes.

De vraag is dan ook niet meer of de Spanjaard de potentie heeft om een toptrainer te worden. Dat heeft hij al bewezen. De discussie is anders: rechtvaardigt zijn werk bij Como de gedachte dat hij nu al klaar is voor een Europese grootmacht?

Een Como naar het evenbeeld van Fàbregas

Het elftal begint doorgaans vanuit een 4-2-3-1, maar de basisopstelling zegt weinig over de daadwerkelijke dynamiek. Tijdens de opbouw wisselen spelers van positie om een numerieke meerderheid op het middenveld te creëren en ruimtes tussen de vijandelijke linies te vinden. De vleugelverdedigers schuiven op, de buitenspelers kunnen naar het centrum trekken en een van de controlerende middenvelders zakt in of wijkt uit om een afspeelmogelijkheid te bieden.

De bedoeling is om de druk van de tegenstander naar een bepaald gebied te lokken en van daaruit een vrije man te vinden. Zodra de tegenstander drukzet, probeert Como de balcirculatie te versnellen en te profiteren van korte combinaties, vaak met een derde man die het vervolg aan de aanval geeft. Als de tegenstander het centrum dichtzet, weet het team ook over de flanken vooruit te komen.

Het is een strijdwijze die collectief inzicht vereist. Spelers moeten aanvoelen wanneer ze dezelfde zone moeten bezetten, wanneer ze het veld breed moeten houden en wanneer ze de diepte moeten zoeken. Nico Paz is een belangrijke schakel in dit raderwerk: hij beweegt zich tussen de linies, bemoeit zich met de creatie en helpt het middenveld met de aanval te verbinden.

Balbezit is echter geen doel op zich. Como probeert ook verticaal te spelen wanneer het ruimte ziet om op te stomen. De ploeg wisselt combinaties door het midden af met passes die de aanvallers lanceren achter de verdediging. Deze variatie maakt het tegenstanders lastig; zij kunnen niet simpelweg inzakken om het zestienmetergebied af te schermen zonder dat Fàbregas de controle over het wedstrijdtempo grijpt.

Zonder bal toont het team eveneens een duidelijke organisatie. De formatie neigt dan vaak naar een 4-4-2, waarbij de centrumspits en de meest aanvallende middenvelder de pressing leiden. Het idee is om de opbouw van de tegenstander naar de zijkanten te dwingen en de balbezitter vervolgens bij de zijlijn in te sluiten. De overige spelers moeten meebewegen om passlijnen af te sluiten en te voorkomen dat de tegenstander onder de druk vandaan voetbalt.

De verdienste van Fàbregas schuilt niet in het uitvinden van een revolutionair systeem, maar in het op elkaar afstemmen van deze bewegingen. Het team kan agressief drukzetten doordat het de onderlinge afstanden tussen de linies relatief klein houdt en de bal probeert te heroveren in situaties waarin direct weer aangevallen kan worden. Het is een identiteit die fysieke intensiteit, concentratie en spelers vereist die meerdere rollen kunnen interpreteren.

Is Fàbregas al klaar voor een topclub?

De trainersloopbaan van Fàbregas is nog kort. Nadat hij in 2023 zijn actieve spelerscarrière beëindigde, begon hij in de jeugdopleiding van Como en nam hij later dat jaar al op interim-basis de leiding over de hoofdmacht. Vervolgens fungeerde hij als assistent van Osian Roberts tijdens het seizoen waarin promotie naar de Serie A werd afgedwongen, alvorens hij in juli 2024 definitief werd aangesteld als hoofdtrainer.

De snelheid van deze ontwikkeling wekt bewondering, maar maant ook tot voorzichtigheid. Het trainen van Como of het leiden van een club die móét meestrijden om de prijzen, een selectie vol vedettes moet managen en dagelijks moet leven met de druk om te presteren, zijn wezenlijk andere uitdagingen. Die vuurdoop heeft Fàbregas nog niet ondergaan. Ook heeft hij nog geen heel seizoen meegemaakt waarin zijn werk werd afgerekend op de jacht naar nationale of continentale trofeeën.

Dit doet niets af aan wat hij al heeft neergezet. Integendeel: op 39-jarige leeftijd legt de Spanjaard een consistente speelwijze aan de dag, toont hij aanleg voor spelersontwikkeling en heeft hij al aansprekende resultaten geboekt in een van de sterkste Europese competities. Zijn verleden als topspeler draagt tevens bij aan zijn spelinzicht en de omgang met topspelers, hoewel dat geen garantie is voor succes op de bank.

De markt volgt zijn stappen al op de voet. In september werd gemeld dat zijn contract bij Como, dat loopt tot medio 2028, voorziet in speciale vertrekclausules voor Barcelona, Arsenal en Chelsea. Deze informatie duidt niet direct op lopende onderhandelingen, maar verklaart wel waarom zijn naam kan opduiken bij trainersvacatures bij topclubs richting volgend seizoen.

Fàbregas heeft een vanzelfsprekende band met deze drie clubs: hij kwam voor zowel Barcelona, Arsenal als Chelsea uit. Niettemin zal een overstap afhangen van concrete kansen en de situatie bij de respectievelijke clubs. Barcelona heeft bijvoorbeeld Hansi Flick onder contract staan tot 2028, terwijl Mikel Arteta stevig in het zadel zit bij Arsenal.

Het meest eerlijke antwoord op de vraag in de titel is dat Fàbregas al een toptrainer in opkomst is, en allang niet meer louter een belofte die teert op de status van zijn spelerscarrière. Het werk bij Como kenmerkt zich door identiteit, resultaten en een directe bijdrage aan de groei van de club. Wat nog bewezen moet worden, is of hij dit alles kan evenaren in een omgeving met een veelvoud aan druk.

Het is juist die vraag – meer nog dan een voorbarige lofzang – die de volgende fase van zijn loopbaan zo fascinerend maakt.

Bron: Trivela