Franco Baresi overleden, de legendarische aanvoerder van Milan en het nationale elftal

De historische verdediger van de Rossoneri en de Azzurri is overleden: Baresi werd vorig jaar geopereerd aan een longknobbel. Zo neemt de voetbalwereld afscheid van een van de sterkste verdedigers aller tijden, die door iedereen, zelfs de aartsrivalen, werd erkend als een voorbeeld.

Rouw bij Milan en in de hele voetbalwereld. Op 66-jarige leeftijd, die hij op 8 mei had bereikt, is Franco Baresi overleden. Dat heeft de club uit Milaan bekendgemaakt: "De geschiedenis van Milan huilt om het overlijden van Franco Baresi. Zijn voorbeeld en zijn diepgang zullen, net als zijn rugnummer 6, voor altijd een integraal en essentieel onderdeel zijn van het DNA en de weg van de hele club". In 2025 werd hij geopereerd aan een longknobbel; de historische aanvoerder keerde daarna een paar keer terug in San Siro, we zagen hem de olympische vlam dragen tijdens de openingsceremonie van Milaan-Cortina 2026. In het shirt van Milan speelde hij 719 wedstrijden, waarin hij zes landstitels en drie Europa Cup I/Champions Leagues won, terwijl hij met het nationale elftal 81 interlands speelde en het WK van 1982 won.

Gewend om hindernis na hindernis te overwinnen, toont Baresi al als jongen een uitzonderlijk karakter. Hij valt op bij de Unione Sportiva Oratorio van Travagliato, een dorp in de provincie Brescia. Op slechts 14-jarige leeftijd raakt hij beide ouders kwijt; in 1974 wordt hij opgenomen in een familie die hij nooit meer zal verlaten: Milan, op aanwijzing van de bestuurder van de USO, Guido Settembrino. Wat een vreemde speling van het lot: Beppe, zijn twee jaar oudere broer en Milan-supporter, komt in de jeugdopleiding van Inter terecht.

Franchino, geboren als Inter-fan, wordt juist door de Rossoneri gecontracteerd nadat hij was afgedankt door zijn favoriete club omdat hij te tenger werd bevonden. In die omstandigheden zijn het de neus en de sluwheid van Italo Galbiati, die onder de indruk raakte van de techniek van Franchino, die de loop van de gebeurtenissen veranderen. Blond kuifje, goede voeten: zijn bijna etherische uiterlijk en elegante balbehandeling misleiden vaak de tegenstanders, die echter bij zijn eerste tackle meteen tot andere gedachten worden gebracht. Masseur Mariconti plakt hem een bijnaam op, "Piscinin", kleintje in het Milanese dialect, die een onmiskenbaar handelsmerk zal worden.

Zes voor altijd, ook als je er niet meer bent: Franco Baresi moet zich gewonnen geven in zijn laatste, fatale wedstrijd; het Italiaanse en wereldvoetbal rouwen om hem, Milan neemt afscheid van zijn grote boegbeeld. Een leven lang onwankelbare trouw, afgebroken door een ziekte die Franco de laatste jaren tot een voortdurende strijd dwong, die hij met opgeheven hoofd voerde. Zo neemt de voetbalwereld afscheid van een van de sterkste verdedigers aller tijden, die door iedereen, zelfs de historische rivalen, als voorbeeld werd erkend.

De eerste versnelling komt met Nils Liedholm op de bank, die in 1978 Franco op 23 april laat debuteren in de Serie A: het eindigt in 2-1 voor Milan, een veelbelovend resultaat, wat voor een bijgelovige als de Barone niet weinig is. Maar de Zweedse trainer brengt Baresi niet in de hoofdmacht als een simpel geluksbrenger: hij zet echt op hem in, tot hij hem een van de hoofdrolspelers maakt van het daaropvolgende seizoen, dat eindigt met de verovering van de langverhoopte en bijna vervloekte ster. Het is meteen duidelijk, zonder omwegen, dat Baresi niet toevallig kampioen van Italië is geworden.

Een van zijn supporters is namelijk niemand minder dan Gianni Rivera, de leider die in de jonge verdediger de eigenschappen van een klasbak herkent. Het gaat niet alleen om techniek, maar om karakter en genen. Zozeer zelfs dat de Golden Boy zelf, tijdens een wedstrijd van het toernooi Città di Milano in San Siro, tegen Flamengo, door Baresi wordt toegeroepen: "Nou, geef je hem aan mij?" Rivera is niet gepikeerd, integendeel, hij keurt het lef van Franchino volledig goed en begrijpt dat de libero van weinig woorden niet alleen de bal kan beheren en de verdediging kan leiden, maar zich ook kan laten gelden. Zozeer zelfs dat Baresi op slechts 22-jarige leeftijd wordt gepromoveerd tot aanvoerder van Milan.

Het zijn enorme voldoeningen, maar ze worden gevolgd door zware teleurstellingen. De eerste degradatie na het Totonero-schandaal is een harde klap. De onmiddellijke terugkeer naar de Serie A stelt hem in staat zich in de kijker te spelen voor het nationale elftal van Enzo Bearzot. Franco zet zijn opmars voort, maar krijgt een nieuwe dreun te verwerken. Hij loopt een virus op waardoor hij drieënhalve maand moet stoppen: velen vragen zich af hoe het met zijn toekomst zal gaan, die op zijn 21ste aan een zijden draadje lijkt te hangen, maar hij reageert en komt sterker dan ooit terug.

Toch kan hij een nieuwe smet, een nieuwe degradatie in 1982, niet voorkomen. Hij wordt echter toch opgeroepen voor de blauwe expeditie naar het WK in Spanje. Baresi is de reserve van een andere totem, Gaetano Scirea: hij speelt geen minuut, maar sluit toch in stijl af met de beker in de finale van Madrid.

Na de wissel van Sacchi naar Fabio Capello staat Baresi voor een nieuwe grote uitdaging. Velen denken dat hij en zijn ploeggenoten aan het einde van hun latijn zijn. Capello, die als speler niet bepaald een hechte band had met Baresi, prikkelt zowel de trots van de leider als die van de overgebleven spelers uit het Sacchi-tijdperk. De zet werkt uitstekend, de Duivel sleept nog eens vier landstitels en de Europa Cup I van 1994 binnen. Ondertussen blijft Baresi interlands verzamelen; voor bondscoach Sacchi is hij onaantastbaar. Franco besluit in 1992 echter om te stoppen met de Azzurri.

Arrigo vraagt hem op zijn schreden terug te keren, slaagt daarin en krijgt gelijk: Franco leidt het nationale elftal dat in 1994 na strafschoppen de finale tegen Brazilië verliest. Baresi is de eerste die faalt vanaf elf meter en is ontroostbaar; zijn huilbui live op tv raakt alle Italianen. Een terughoudende man, maar met sterke gevoelens. Met zijn Maura, die hij begin jaren tachtig in Toscane leerde kennen, heeft hij twee zonen: Edoardo en Gianandrea.

Franco verlaat het nationale elftal en heeft meer tijd om aan zijn gezin te besteden. Hij gunt zichzelf nog een ereronde met de landstitel van 1996, maar de jaren beginnen te tellen. Het seizoen 1996-97 begint slecht met Tabarez op de bank en eindigt slecht met de tweede periode van Sacchi. Baresi besluit in juni 1997 een punt te zetten achter zijn loopbaan. Zijn onmiskenbare shirt met rugnummer 6 wordt uit roulatie genomen. Franco wordt benoemd tot vicevoorzitter van de club en houdt zich bezig met het jeugdelftal Primavera. In 2002 gunt hij zich de enige periode buiten Milan: hij wordt aangesteld als technisch directeur van Fulham, net gepromoveerd naar de Premier League. Het avontuur in de Premier League duurt iets minder dan drie maanden vanwege conflicten met coach Jean Tigana. Sindsdien is de band met Milan onlosmakelijk geweest. En dat zal altijd zo blijven. Iedereen rechtstaan voor de Piscinin.

Op de golf van de wereldwijde euforie wordt Baresi het hof gemaakt en begeerd door grote clubs; hij heeft inmiddels de status van opkomende topper bereikt, en toch, hoewel hij had kunnen zwichten voor de uitstekende aanbiedingen van de concurrenten, is hij bij Milan gebleven. Zijn onwrikbare trouw wordt in de daaropvolgende seizoenen ruimschoots beloond. Franco blijft de pijler van een team dat helaas te lijden heeft onder de frequente stormen in de clubleiding.

Tot in 1986 Silvio Berlusconi ten tonele verschijnt: hij redt de club van faillissement en start een ambitieus herlanceringsprogramma, dat aanvankelijk zelfs bij de spelers de nodige twijfel zaait. De andere ommekeer komt in 1987 met de komst van Arrigo Sacchi. De beginperiode met de trainer uit Fusignano is allerminst makkelijk, maar daarna blijkt Baresi een van de beste vertolkers van het voetbal en de filosofie van Sacchi. Met de toevoegingen van Gullit en Van Basten pakt Milan in 1988 weer de landstitel, en in 1989, met daarbovenop Rijkaard, volgt zelfs de triomf in de Europa Cup I.

De historische zeges zijn de brandstof voor de vernietigende Rossoneri-machine; het zijn jaren van onbetwist overwicht, vooral in Europa, met de dubbel in 1990. Baresi tilt de ene trofee na de andere omhoog en toch verliest hij nooit zijn zelfbeheersing: hij hoeft niet te schreeuwen, één blik van hem is genoeg en je weet al wat je moet doen, zonder dat daar grote shows voor nodig zijn. Zo groot zijn zijn toewijding aan de zaak en zijn betrokkenheid dat hij zelfs gênante situaties het hoofd biedt, zoals de nacht van het donker in Marseille, wanneer hij zich schikt naar het dictaat van de bestuurders en samen met zijn ploeggenoten het Vélodrome verlaat.

Bron: La Gazzetta dello Sport