Djokovic over mogelijk boycott: "Spelers weten dat ze altijd op mijn steun kunnen rekenen"

Na twee maanden afwezigheid is Novak Djokovic terug voor het Masters 1000-toernooi in Rome. De Serviër kreeg donderdag op zijn persconferentie vragen over het heetste hangijzer van het moment: een mogelijk boycott van de Grand Slams. Zelf is hij niet rechtstreeks betrokken bij de gesprekken, maar hij verzekert dat hij achter de speelsters en spelers staat in hun eisen.

"U maakt uw rentree na twee maanden afwezigheid. Hoe gaat het met u en hoe kijkt u naar uw eerste wedstrijd tegen Dino Prizmic?" Het is fijn om terug te zijn. Ik keek ernaar uit om weer wedstrijden te spelen, om weer toernooien te spelen. Ik had graag eerder teruggekeerd op de tour, maar helaas liet de blessure dat niet toe. Ik moest iets langer wachten om klaar te zijn voor Rome, een stad en een toernooi waar ik jarenlang veel succes heb gehad. Het hoofddoel op gravel is Roland Garros en proberen daar mijn beste tennis te spelen. Maar tegelijk wil ik het hier ook goed doen, al stel ik mijn verwachtingen wat lager.

Eerder deze week had Aryna Sabalenka het over een mogelijke boycott van speelsters en spelers op een Grand Slam vanwege het conflict over de prijzengelden. Vindt u dat deze zaak een staking kan rechtvaardigen? Zou u persoonlijk een boycott van een Grand Slam overwegen? Ik ben voorzitter van de spelersraad geweest. Ik heb zes jaar geleden, samen met anderen, de spelersvereniging PTPA opgericht (voor ik die begin 2026 verliet). U kent dus mijn standpunt. Ik heb dat vaak genoeg herhaald. Ik hoef daar nu niet heel uitgebreid op in te gaan. Spelers weten dat ze altijd op mijn steun kunnen rekenen, en daarmee is alles gezegd.

Er komt een nieuwe generatie aan. Ik ben blij te zien dat er bij de leiders in onze sport, zoals Sabalenka, echt de wil is om zich te verdiepen in de politieke dynamiek van het tennis, de nuances te begrijpen en te kijken wat er moet gebeuren, niet alleen in hun eigen belang en voor hun eigen welzijn, maar voor iedereen.

"Er zijn vaak belangenconflicten waar bepaalde mensen het niet over willen hebben. Ik denk dat spelers daar juist echt macht hebben. Ik heb altijd gepleit voor een sterkere positie van de spelers."

Voor mij is dát echt leiderschap, en ik denk dat we die weg moeten blijven volgen. Ik juich dat toe. We maken allemaal deel uit van dezelfde sport. We proberen allemaal het niveau van het spel omhoog te brengen, of we nu spelers zijn, toernooien organiseren of bij de bonden zitten. Helaas zijn er vaak belangenconflicten waar sommige mensen het niet over willen hebben. Ik denk dat spelers juist daar echt macht hebben. Ik heb altijd een sterkere positie van de spelers gesteund.

Voelt u zich nog steeds onderdeel van die beweging, of kijkt u nu meer van een afstand toe hoe de nieuwe generatie het oppakt? Eerlijk gezegd kijk ik nu meer vanaf de zijlijn toe. Ik heb niet aan die vergaderingen of gesprekken deelgenomen. Maar mijn standpunt is heel duidelijk: ik steun de spelers en ik zal altijd een sterkere positie van de spelers blijven steunen.

Zojuist zei Jannik Sinner in zijn persconferentie dat in andere sporten de beste spelers veel sneller worden gehoord als ze zich over dit soort thema’s uitspreken. Hoe moeilijk is dat in het tennis, op basis van uw ervaring? Ik ben blij dat er meer over wordt gepraat. Dat is nodig, want de positie van de spelers is niet waar die zou moeten zijn ten opzichte van de Grand Slams en de circuits. In het algemeen is die positie onvoldoende. Precies daarom heb ik destijds de PTPA mee opgericht. Dat was mijn manier om op zoek te gaan naar een diepere, meer betekenisvolle oplossing, een beetje buiten het bestaande systeem om, omdat dat systeem nu eenmaal zo is ingericht dat het de spelers niet op alle vlakken ten goede komt. In het verleden zag ik ook vaak dat mijn woorden werden verdraaid, vooral door te suggereren dat ik meer geld voor mezelf vroeg, zelfs toen ik Grand Slams won. Jullie houden ervan om koppen te maken als: "de Grand Slam-winnaar verdient zoveel", "nog nooit eerder zoveel in de geschiedenis".

Maar we hebben het nauwelijks over de lager geklasseerde spelers, over de basis van de sport: spelers die vechten om te overleven. Zij stoppen met tennis omdat er niet genoeg financiële steun is. Ik denk dat wij de enige sport zijn waarin deze specifieke situatie speelt, waarin er geen echte financiële zekerheden zijn voor lager geklasseerde spelers. Destijds bij de PTPA maakten we berekeningen, studies en enquêtes om na te gaan hoeveel spelers – mannen en vrouwen, enkel- en dubbelspel – echt van deze sport konden leven. Dat aantal is heel, héél klein. En als we zeggen ‘ervan leven’, bedoelen we dat je aan het einde van het jaar, nadat je de balans hebt opgemaakt en alle kosten zijn betaald – reizen, team, enzovoort – nog daadwerkelijk spaargeld overhoudt dat je ergens anders in kunt investeren. Dat is een heel beperkt aantal.

Uiteindelijk blijft het altijd een open discussie. Tennis is, net als elke grote mondiale sport, ook een grote industrie. Het is niet zo eenvoudig. Natuurlijk moet je dit vanuit alle invalshoeken benaderen, met de wil om samen te werken en de juiste formule te vinden. Je moet ook zeggen dat het monopolie in onze sport heel sterk is. Als je teruggaat naar de tijd dat de ATP werd opgericht, begin jaren negentig, zie je dat tennis enorm is veranderd, maar dat bepaalde structurele elementen niet zijn meegegroeid.

De spelers in de spelersraad hebben absoluut geen enkele macht. Ik heb daarin gezeten. Ik ben voorzitter van die raad geweest. Ik heb er jarenlang deel van uitgemaakt. Van buitenaf kun je denken dat er macht ligt bij de gekozen spelersvertegenwoordigers en vervolgens bij een bestuur, maar de hele structuur is zo opgezet dat spelers simpelweg niet kunnen krijgen wat ze willen. Daarom sluiten de beste spelers de rijen en proberen ze rechtstreeks met de Grand Slams te onderhandelen, wat volgens mij de juiste aanpak is. Je moet manieren zoeken om voordelen voor iedereen te realiseren."

Bron: L'Équipe