‘Diego Simeone hoort voor mij bij de beste trainers aller tijden’

De uitdaging om in dezelfde kleedkamer meer dan tien jaar relevant te blijven, is een van de ondankbaarste taken in het moderne voetbal. Voor Ruud Gullit heeft Diego Simeone dat proces echter niet alleen doorstaan, hij is uitgegroeid tot een van de grootste referenties uit de geschiedenis van het spel.

De Nederlandse oud-vedette, wiens stem gewicht heeft dankzij zijn succesvolle loopbaan bij AC Milan en het Nederlands elftal, greep zijn passage door Madrid als ambassadeur van de Laureus Awards aan om ‘El Cholo’ op een voetstuk van technische en emotionele onsterfelijkheid te plaatsen.

Gullits analyse is niet alleen gebaseerd op kille statistieken, maar op observatie van het dagelijkse werk en van veerkracht. Voor de oud-middenvelder is de langdurige aanwezigheid van de Argentijn aan het roer van Atlético Madrid een fenomeen dat internationaal veel meer waardering verdient.

— Diego Simeone hoort voor mij bij de beste trainers aller tijden. Ik vind dat hij niet de waardering krijgt die hij verdient wanneer iemand zo lang bij één club blijft. En dat dan ook nog eens doen bij Atlético is een ongelooflijke prestatie — benadrukte Gullit.

Het magnetisme van Simeone en het managen van zielen

Het onderscheidende van Simeone gaat volgens Gullit verder dan het tactische plaatje of de lage blokken die Atleti jarenlang typeerden. De focus ligt op psychologie en het aansturen van de groep.

Hoewel ze geen generatiegenoten waren in Italië — Gullit sloot zijn periode in de Serie A af toen Simeone zijn loopbaan bij Internazionale begon — volgde de Nederlander van dichtbij hoe de Argentijn in Europa het imago van geboren leider opbouwde. Die strijdlustige en strategische houding die Simeone als speler had, is volgens hem aan de zijlijn uitgegroeid tot een wapen van absolute topklasse.

— De dingen die hij langs de lijn doet, maar ook met zijn spelers, zijn indrukwekkend. Hij is goed met mensen. Hij weet altijd hoe hij zijn ploeg moet motiveren en hij weet altijd hoe hij zijn spelers moet prikkelen.

Die capaciteit om spelers die al prijzen hebben gewonnen met dezelfde intensiteit te blijven bespelen, of om nieuwkomers in te passen in een filosofie die zo streng is als het ‘Cholismo’, is wat Gullits stelling kracht bijzet. In de ogen van de Nederlander is de trainer een meester in de menselijke natuur: “Daarom is Simeone voor mij een van de beste trainers die het voetbal ooit heeft gehad.”

Simeone tussen het historische voetstuk en de druk van het heden

Voetbal draait echter niet alleen om eerbetonen aan het verleden of om magnetische persoonlijkheden. Als de woorden van Gullit het portret schetsen van een toptrainer, dan legt de realiteit in het Estadio Metropolitano in 2026 daar een complexer en soms grijzer kader overheen.

Vandaag de dag gaapt er een ongemakkelijke kloof tussen het historische statuut dat Simeone geniet en de directe resultaten die Atlético de Madrid op het veld laat zien.

El Cholo heeft de club naar een ander niveau getild, een onomstotelijk feit dat niemand durft uit te wissen. Toen hij in 2011 instapte, trof hij een kwakkelend team aan dat hij omvormde tot een Spaanse grootmacht en zo de hegemonie van Real Madrid en Barcelona doorbrak. In die beginjaren was de Colchonero hét symbool van ‘meer doen met minder’. Zo won hij in 2011/12 de Europa League en pakte hij twee jaar later een historische La Liga -titel.

Het probleem is dat de context in de loop der seizoenen drastisch is veranderd — en de prestaties die op die ontwikkeling moesten aansluiten, zijn achtergebleven. Atlético behoort inmiddels tot de clubs die het meest investeren in de voetbalwereld. Simeone is de best betaalde trainer ter wereld en de huidige selectie is breed, duur en wordt voortdurend aangevuld met grote namen.

De recente nederlaag in de finale van de Copa del Rey tegen Real Sociedad was geen ‘eenmalig incident’, maar de weerspiegeling van een ploeg die lijkt te zijn gestuit op een glazen plafond. De club stevent af op het vijfde seizoen op rij zonder prijs van formaat — alleen de Champions League , waarin de ploeg in de halve finales staat, biedt nog hoop om het jaar te redden.

Voor een project dat zich heeft gevestigd als de derde pijler van het Spaanse voetbal, ogen de huidige prestaties mager in verhouding tot de investeringen. Daarom steekt de kille analyse van de cijfers schril af tegen de romantiek van Gullit. In ruim veertien jaar werk is een oogst van acht prijzen respectabel, maar wie inzoomt, ziet dat drie van die trofeeën voortkomen uit eenmalige Supercups. Dat is karig.

In Madrid heerst het gevoel dat de ploeg ergens op de weg is blijven steken en het vermogen heeft verloren zich tactisch te vernieuwen, voorbij de emotionele motivatie die de Nederlander zo roemt.

Bron: Trivela