De emotionele rollercoaster van 24 uur bij Arsenal

Na een wedstrijd met weinig doelkansen plaatsten de Londenaren zich voor hun eerste Champions League-finale sinds 2006, in het hart van een seizoenseinde vol inzet en spanning.

U hebt geen idee hoe weinig het ze kon schelen. Toen het laatste fluitsignaal klonk bij Arsenal–Atlético Madrid (1-0), waarmee de Gunners zich voor het eerst sinds 2006 (een toernooi dat ze nog nooit wonnen) opnieuw plaatsten voor de finale van de Champions League, trokken de 60.000 uitzinnige toeschouwers in het Emirates Stadium, die hun geluk uit volle borst uitschreeuwden op de klanken van North London Forever , het clublied, zich niets aan van de onvermijdelijke spot die woensdag in heel Europa zal losbarsten over de kwaliteit van de wedstrijd van dinsdag en zijn magere vier schoten tussen de palen. Het Oude Continent leeft nu eenmaal in afwachting van de andere halve finale, die woensdagavond Bayern en PSG samenbrengt, acht dagen na het meesterwerk van de Parijzenaars in het Parc (5-4).

Als we vanavond in de Allianz Arena inderdaad opnieuw vuurwerk mogen verwachten, leverde de confrontatie tussen de Londenaren en de Colchoneros, zoals verwacht en net als in de heenwedstrijd (1-1), vooral een schouwspel op dat het moest hebben van de intensiteit van de pressing en de compactheid van de defensieve blokken.

De cijfers van Arsenal – Atlético Madrid

In dat spelletje trok de ploeg van Mikel Arteta dus aan het langste eind (1-0), dankzij een doelpunt van Bukayo Saka vlak voor rust (44e), zoals in de grote dagen van het ‘boring Arsenal’ uit de jaren negentig, waarnaar het publiek in het Emirates verwees door in de rust het refrein aan te heffen dat destijds een hit was: “One nil to the Arsenal.”

Overigens verdient het vermelding dat de Londense fans, in een stadion dat lange tijd werd bespot om zijn gebrek aan sfeer, dinsdag voluit hun rol als twaalfde man speelden. Ze begroetten een hakje van Viktor Gyökeres alsof het een doelpunt was (22e), en bij elke corner zetten ze het lied in dat de kracht van hun ploeg bij spelhervattingen bezingt (“Set piece again ole ole ole...”). Dat we het hier zo uitgebreid hebben over wat er op de tribunes gebeurde, heeft u dus al begrepen: het duurde even voor de wedstrijd echt op gang kwam.

Atlético reageerde opnieuw te laat

Voor de 35-jarige Fransman is de afloop bijzonder wrang, want hij vertrekt deze zomer naar de MLS zonder zijn favoriete club die lang gedroomde triomf in de Champions League te hebben kunnen bezorgen.

Terwijl de Gunners nog altijd op koers liggen voor een seizoenseinde dat weleens historisch zou kunnen worden. Sinds maandagavond, na het gelijkspel dat Manchester City leed op het veld van Everton (3-3), hebben zij immers de touwtjes weer in handen in de Premier League: winnen ze hun laatste drie wedstrijden tegen West Ham, Burnley en Crystal Palace, dan pakken ze de landstitel die hun sinds 2004 ontglipt.

Een seizoen vol records voor Arsenal

Daarna is het tijd om aan de finale in Boedapest op 30 mei te denken, tegen PSG of Bayern. En te bedenken dat Declan Rice en zijn ploeggenoten tot voor kort, een dag of tien hooguit, in Engeland nog werden weggezet als “bottlers”, een Engelse term voor favorieten die bezwijken onder de druk van de verwachtingen.

Als je Arteta en zijn assistent Gabriel Heinze, normaal zo streng en gesloten, na het laatste fluitsignaal ziet dansen terwijl uit de speakers in het Emirates Freed from Desire van Gala schalt, kun je niet anders dan concluderen dat de druk van kamp is veranderd. En dat die twee, net als hun supporters, zich vermoedelijk weinig aantrekken van het imago dat Arsenal uitstraalt. Als de Londense club de twee grote prijzen die nu binnen handbereik liggen daadwerkelijk verovert, zal de manier waarop dat gebeurde uiteindelijk van ondergeschikt belang zijn.

Bron: L'Équipe