Deze voetballer gaat met pensioen

Afscheid van Lukaku en de grote vraag: was de gouden generatie van België echt zo bijzonder?

Gepubliceerd: 18-11-2026 • Leestijd: 9 min

Meer dan tien jaar lang beschikte België over spelers die elke nationale ploeg ter wereld graag bij elkaar had willen brengen. Thibaut Courtois, Vincent Kompany, Kevin De Bruyne, Eden Hazard en Romelu Lukaku. De lijst kan nog worden aangevuld met Axel Witsel, Toby Alderweireld, Dries Mertens, Mousa Dembélé en andere namen die furore maakten bij grote Europese clubs.

Op Club BetCity bieden wij iets unieks aan. Dit vindt je namelijk nergens anders in Nederland. Journalistieke content, geschreven door experts van onder andere L'Equipe, The Athletic en Trivela. Natuurlijk bieden wij deze content voor Slimme Spelers aan!

Het was een generatie die alles in huis leek te hebben om een grote prijs te pakken. Ze bereikte de eerste plaats op de FIFA-ranglijst, schakelde Brazilië uit op een WK en eindigde een editie van dat toernooi op het podium. Maar een finale van een EK of WK speelde ze nooit. Nu Lukaku op 33-jarige leeftijd zijn afscheid als international heeft aangekondigd, verliest de cyclus opnieuw een van zijn hoofdrolspelers.

De spits beëindigt zijn interlandcarrière met 94 doelpunten in 135 wedstrijden, een absoluut Belgisch record. Vóór hem had Hazard het nationale elftal in 2022 al verlaten. Courtois zette op zijn beurt zijn interlandloopbaan op pauze na het WK van 2026, terwijl de 35-jarige De Bruyne nog altijd actief is. Het einde van de generatie is onvermijdelijk. De vraag die overblijft, is of dit een verhaal van mislukking was, of van onvoltooid succes.

Een generatie die België tussen de grootmachten plaatste

De opmars begon nog voordat de belangrijkste spelers hun absolute top bereikten. Na vijf grote toernooien op rij te hebben gemist, keerde België in 2014 terug op het WK met een jonge en talentvolle selectie. Courtois, De Bruyne, Hazard en Lukaku stonden nog aan het begin van hun internationale loopbaan, maar deelden al de kleedkamer met gevestigde namen als Kompany, Witsel en Vertonghen.

Investeringen in de jeugdopleiding en de toenemende aanwezigheid van Belgen bij Europese topclubs creëerden de voorwaarden voor een competitieve nationale ploeg. In 2014 bereikte het team de kwartfinales van het WK door de Verenigde Staten na verlenging uit te schakelen in de achtste finales, alvorens te stranden tegen Argentinië. Twee jaar later werd dezelfde fase bereikt op het EK, maar volgde uitschakeling tegen Wales — een 3-1-nederlaag die al voorbode was van problemen op het gebied van organisatie en balans.

Het hoogtepunt volgde in 2018. Onder leiding van Roberto Martínez arriveerde België als een van de favorieten op het WK in Rusland en zette het zijn beste WK-campagne ooit neer. De ploeg won alle groepswedstrijden, schakelde Japan uit na een spectaculaire 3-2-comeback en leverde een van de gedenkwaardigste wedstrijden van het toernooi af door Brazilië in de kwartfinale met 2-1 te verslaan. In de halve finale verloor het met 1-0 van de latere wereldkampioen Frankrijk, waarna de troostfinale tegen Engeland werd gewonnen om als derde te eindigen.

Het resultaat was historisch. België had nog nooit de halve finale van een WK bereikt en sloot het toernooi af met vijf overwinningen in zeven duels. Hazard behoorde tot de absolute uitblinkers, De Bruyne bewees zijn vermogen om wedstrijden in verschillende rollen te beslissen en Lukaku scoorde vier keer. Courtois speelde op zijn beurt een cruciale rol tijdens het toernooi en werd uitgeroepen tot beste doelman.

De nationale ploeg bereikte in 2015 ook de eerste plaats op de FIFA-wereldranglijst en keerde daar in september 2018 terug, om die positie zo'n drieënhalf jaar lang vast te houden. Het was de ultieme erkenning voor de constante prestaties van die groep, die grote tegenstanders versloeg en indrukwekkende resultaten aaneenreeg.

Het probleem was dat die derde plaats in 2018 het absolute hoogtepunt bleek te zijn. Op EURO 2020 strandde België opnieuw in de kwartfinales, ditmaal tegen de latere toernooiwinnaar Italië. Op het WK van 2022 volgde uitschakeling al in de groepsfase, te midden van interne spanningen en met een verouderde ploeg. Op EURO 2024 werd het elftal in de achtste finales uitgeschakeld door Frankrijk, en op het WK van 2026 viel het doek opnieuw in de kwartfinales tegen de uiteindelijke kampioen: Spanje won met 2-1.

In vier wereldkampioenschappen waaraan (een deel van) deze generatie deelnam, was de derde plaats het beste resultaat. Op de drie Europese kampioenschappen in deze periode kwam België nooit verder dan de kwartfinales. De regelmatigheid om bij de absolute top te horen was er — het vermogen om de ultieme stap te zetten ontbrak.

Wat ontbrak er om talent om te zetten in prijzen?

Het eerste knelpunt was de moeite om een collectieve structuur te vinden die al het aanwezige talent optimaal benutte. België beschikte over buitengewone spelers, maar slaagde er niet altijd in om een elftal te formeren dat daaraan gelijkwaardig was.

Op het WK van 2014 en EURO 2016 leunde de ploeg onder Marc Wilmots zwaar op individuele kwaliteit. Hazard was het belangrijkste breekijzer, De Bruyne vormde de schakel tussen middenveld en aanval en Lukaku zorgde voor diepgang en fysieke aanwezigheid. Het team had de kracht om vlijmscherp om te schakelen, maar toonde tegen gesloten defensies lang niet altijd een overtuigende aanvallende organisatie.

Martínez bracht meer tactische flexibiliteit. In 2018 hanteerde hij veelvuldig een systeem met drie centrale verdedigers, wingbacks en twee aanvallende middenvelders achter Lukaku. De meest iconische aanpassing vond plaats tegen Brazilië: De Bruyne schoof door naar een meer vooruitgeschoven rol, bijna als valse negen, terwijl Lukaku de ruimtes aan de rechterkant indook en Hazard de vrijheid kreeg om vanaf links te domineren.

Die succesformule liet zich echter niet zomaar tegen elke tegenstander herhalen. In de halve finale wist Frankrijk de ruimtes voor De Bruyne en Hazard te verkleinen, de centrale doorgangen af te sluiten en te profiteren van de omschakeling. België had moeite om alternatieven te vinden wanneer het tempo van zijn sterspelers werd geneutraliseerd.

Het probleem was niet uitsluitend tactisch van aard. De generatie kampte op beslissende momenten ook met blessures, met name in de achterhoede. Kompany had gedurende een groot deel van zijn interlandcarrière te maken met fysieke klachten, terwijl de ploeg verouderde zonder dat er op bepaalde posities volwaardige vervangers klaarstonden. Toen het WK van 2022 aanbrak, was de slijtage onmiskenbaar.

Berichten over onderlinge wrijving tussen spelers en publieke kritiek op de verouderde selectie overschaduwden de toernooicampagne in Qatar. Het team oogde minder hecht dan in 2018, en de individuele kwaliteit volstond niet langer om het gebrek aan energie en organisatie te maskeren.

Dat wil niet zeggen dat deze generatie niet als team kon functioneren. Maar België slaagde er nooit in om langdurig een vaste identiteit te handhaven die bestand was tegen uiteenlopende tegenstanders en omstandigheden. Het leunde te veel op zijn sterspelers en had moeite een plan B te vinden wanneer zij aan banden werden gelegd.

BetCity Sportsbook Welkomstbonus.

Ben je nieuw bij BetCity? Maak dan een transfertje naar ons en profiteer van een welkomstbonus naar keuze: €50 aan Free Bets, 200 Free Spins of €250 aan bonusgeld

Een nalatenschap die verder reikt dan de prijzenkast

Met het afscheid van Lukaku sluit een belangrijk hoofdstuk van dit tijdperk. Met 94 doelpunten, vier WK's en drie EK's was de spits het speerpunt van deze generatie en een van de meest productieve aanvallers uit de geschiedenis van het internationale voetbal.

Nu resteert enkel nog De Bruyne, die belangrijk blijft voor de Rode Duivels, maar zich in de nadagen van zijn carrière bevindt. Courtois kondigde zijn afscheid nog niet definitief aan, maar zette zijn interlandtoekomst voorlopig in de wacht. De rest van de groep heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een nieuwe generatie, met namen als Jérémy Doku, Charles De Ketelaere en Amadou Onana.

Het is moeilijk om onomwonden te stellen dat dit de beste generatie uit de Belgische geschiedenis was, zonder te erkennen dat het land in 1980 al eens de finale van het EK bereikte en in 1986 de halve finale van het WK haalde. Maar qua dichtheid aan topspelers die tegelijkertijd schitterden, kent de generatie van Hazard, De Bruyne en Lukaku nauwelijks een gelijke. De torenhoge verwachtingen waren evenredig aan het aanwezige talent, en juist daarom voelt het uitblijven van een hoofdprijs zo zwaar.

De gouden generatie was allerminst een eendagsvlieg. Een derde plaats op een WK, jarenlang de FIFA-ranglijst aanvoeren en bijna een decennium lang meedraaien in de mondiale top zijn indrukwekkende verwezenlijkingen. Het pijnpunt blijft echter dat deze uitzonderlijke continuïteit nooit werd bekroond met die ene tastbare trofee die de geschiedenis definitief had herschreven.

Bron: Trivela

Promoties
Bekijk alle
TOT 100X JE INZET BIJ JE EERSTE STORTING
MAAK GRATIS KANS OP €100.000
VOORSPEL 21 GOALS, WIN €5.000