Dominant en met een super Shai: zijn de Oklahoma Thunder onverslaanbaar?

De regerend kampioen, die zojuist Phoenix van de vloer heeft geveegd, heeft alles in huis om het kunstje te herhalen. Vrijwel perfect, in alle opzichten. De Thunder zijn geen Mary Poppins, maar het scheelt niet veel. Ze zijn de regerend kampioen, het team met het beste record in de reguliere competitie, de grote favoriet.

En in de eerste ronde hebben ze geen krimp gegeven, zelfs niet toen ze Jalen Williams door een blessure kwijtraakten. Resultaat: een 4-0 tegen Phoenix, dat eigenlijk nooit écht in de serie zat – een uitslag die de indruk bevestigt dat Oklahoma City de topfavoriet is voor de titel in 2026.

In veel fases van de serie tegen de Suns wekten de Thunder de indruk écht onverslaanbaar te zijn. Intussen zijn ze het eerste team in de halve finales, maar ze hebben ook laten zien dat je iets bijzonders, iets magisch nodig hebt om op hun niveau te komen.

Magisch is de vorm van Shai Gilgeous-Alexander, MVP van de serie tegen de Suns met gemiddeld 33,8 punten en 8 assists per wedstrijd. Aanjager, leider, de man van de zware schoten in de weinige lastige momenten, de eerste die het tempo opvoert om het niveau te halen dat nodig is om in de play-offs het verschil te maken na een weergaloze reguliere competitie.

Shai is de ster, degene die series laat kantelen, degene die in de Finals als MVP speelt en het verschil maakt. De Canadees scoorde alleen al in de vierde kwarten van de laatste drie duels 25 punten (de slotperiode van de openingswedstrijd sloeg hij over omdat de zege toen allang binnen was) en schoot daarin in totaal 6 op 7 uit het veld, cijfers die perfect passen bij de Clutch Player of the Year-award die hij aan zijn palmares heeft toegevoegd.

SGA is de ster, maar Oklahoma City is niet onverslaanbaar alléén omdat het een MVP-kandidaat heeft die de kar trekt.

Extreem hoog niveau

In deze eerste play-offserie hebben de Thunder opnieuw laten zien hoeveel échte ploeg het is, hoe het extreem hoge niveau dat ze aantikken verder gaat dan individuele kwaliteiten en vooral de vertaling is op het veld van principes die de groep zich eigen heeft gemaakt. Principes die de titel van vorig seizoen heeft gevalideerd en die een reguliere competitie waarin ze constant bovenaan stonden – afgesloten met 64 zeges, ondanks tal van blessures – alleen maar heeft versterkt. In de aanval sloot OKC de serie tegen Phoenix af met 126,9 punten per 100 balbezit, verdedigend kwam het eigenlijk nooit in de problemen, zelfs niet tegen een ploeg die “imponeert door haar discipline en organisatie aan beide kanten van het veld”, zoals coach Daigneault over de Suns zei.

Aanvallende efficiëntie, verdediging en star power zijn eigenschappen waarmee je titels wint, net als een diepe selectie. Het wegvallen van Jalen Williams zou voor vrijwel iedereen een groot probleem zijn, maar Daigneault bracht het elftal weer in balans door Ajay Mitchell in de basis te zetten. Die noteerde 15 punten gemiddeld met 45% van drie als tweede spelmaker naast Shai en als primaire aangever wanneer de ster even uitblies op de bank. De in België geboren guard liet, op het grootste podium, zien dat hij alles in huis heeft om zelf een ster te worden.

Het meest indrukwekkende aan OKC is dat Mitchell, met al zijn talent, nog steeds slechts de vierde of vijfde speler van de selectie is. Daigneault gaf minimaal 20 minuten speeltijd aan acht spelers, én gebruikte minstens elf spelers ten minste tien minuten. Daarmee heeft hij pas een begin gemaakt met het tonen van de enorme hoeveelheid opties waarover Oklahoma City beschikt.

De zekerheid van winnen, van opnieuw op een podium te staan waarop ze al succesvol waren, van weten wat hen te wachten staat, deed de rest qua vertrouwen. Oklahoma City was indrukwekkend tegen Phoenix. Het bevestigde zijn status als topfavoriet. De Thunder domineerden zó nadrukkelijk dat de Suns een paar klassen minder leken.

Geen enkel team is echter echt onverslaanbaar, en ook rond de Thunder hangen wat vraagtekens. Het eerste draait om Jalen Williams: het klopt dat OKC hem in een groot deel van de reguliere competitie moest missen en tóch met het beste record van de NBA eindigde, maar de play-offs zijn een ander verhaal. Hoe hoger het niveau, hoe belangrijker het is dat er naast Gilgeous-Alexander een tweede All-Star staat, iemand die zijn eigen schot kan creëren, die de bal opeist als het spannend wordt en dan het verschil maakt. J-Dub was cruciaal bij de titel van vorig jaar en in de plannen van de Thunder moet hij dat dit jaar opnieuw zijn. De andere twijfel hangt samen met het feit dat OKC in deze play-offs eigenlijk nog niet echt getest is. De Suns boden weinig weerstand, de kampioen kwam vrijwel nooit op achterstand, hoefde geen spectaculaire comebacks neer te zetten en heeft nog niet met de rug tegen de muur gestaan.

De reactie in dát soort situaties is een belangrijke graadmeter voor hoe ver een ploeg écht is in de jacht op de titel. Afgaand op wat ze tot nu toe hebben laten zien, lijkt het daar bij de Thunder wel goed mee te zitten. Op basis van wat we tot dusver hebben gezien, zijn er maar heel weinig teams die hen echt kunnen testen. Als die er al zijn.

Bron: NBA Insider (Gazzetta)