Wonderkind en ‘zoon’ van Red Bull: wie is Matthias Jaissle, mogelijke nieuwe trainer van Newcastle

Jarenlang gold Matthias Jaissle als een van de meest veelbelovende trainers van de nieuwe Duitse generatie. Nog erg jong leidde hij Red Bull Salzburg naar de achtste finales van de Champions League, veroverde hij nationale titels en leek hij voorbestemd om, zoals zovele trainers gevormd in de Red Bull‑school, de weg te volgen richting de belangrijkste banken van de Bundesliga.

In plaats daarvan nam hij een beslissing die het Europese voetbal verraste. In 2023 verruilde hij Salzburg voor Al Ahli uit Saudi-Arabië, toen hij pas 35 jaar oud was. Drie seizoenen later kan hij bij een Newcastle in crisismodus terechtkomen als kampioen van de Aziatische Champions League.

The Magpies kunnen meer binnenhalen dan alleen een jonge trainer. Jaissle is een coach wiens tactische identiteit gevormd is door Ralf Rangnick, maar die in de loop van zijn carrière leerde dat overleven in het topvoetbal veel meer vergt dan het blind volgen van een handleiding.

Jaissles carrière werd rechtstreeks beïnvloed door Ralf Rangnick

Jaissles traject als trainer begon eerder dan verwacht. Als centrale verdediger gold hij als een van de beloften van Hoffenheim, dat Duitsland verraste onder leiding van Ralf Rangnick. Hij haalde zelfs de Duitse U21‑selectie en maakte deel uit van de meteoorachtige opmars van de club naar de Bundesliga.

Alles veranderde in 2009. Een zware kruisbandruptuur maakte zijn loopbaan zo goed als onmogelijk. Na opeenvolgende pogingen om terug te keren besloot hij op zijn 26ste te stoppen. En het was precies Rangnick die een nieuwe deur voor hem opende.

De toenmalige sportief directeur van RB Leipzig nodigde Jaissle uit om deel te nemen aan het opleidingsprogramma voor trainers binnen de Red Bull‑groep. De Duitser doorliep de jeugdafdeling van Leipzig, werkte als assistent van Sebastian Hoeness en trok daarna naar Brøndby, om vervolgens terug te keren in het Red Bull‑universum als coach van de U18 van Salzburg.

In korte tijd stroomde hij door naar Liefering en enkele maanden later erfde hij de leiding over Salzburg zelf na het vertrek van Jesse Marsch, die Canada coachte op het laatste Wereldkampioenschap . Hij was toen pas 33 jaar.

Het is onmogelijk om Jaissle te begrijpen zonder de invloed van Ralf Rangnick te vatten. De Duitser zegt graag dat hij de tegenstander zo vroeg mogelijk onder druk wil zetten en onmiddellijk wil aanvallen na het heroveren van de bal, een definitie die praktisch identiek is aan de principes die Rangnick tot een van de vaders van het moderne pressingvoetbal maakten.

Terwijl veel trainers uit de Red Bull‑school gevangen bleven in het idee van constante intensiteit, ontwikkelde Jaissle een bredere kijk op het spel, vooral na zijn ervaringen in de Champions League en in Saudi-Arabië. In een interview met ‘The Athletic’ vatte de trainer zijn filosofie heel direct samen.

“Als wij de bal veroveren, willen we zo snel mogelijk de goal van de tegenstander aanvallen. Ik houd van heel verticaal voetbal.”

Die verticaliteit verschijnt echter nooit op een chaotische manier. Zijn teams proberen de bal hoog op het veld, dicht bij het doel van de tegenstander, te veroveren, maar weten ook langere aanvallen op te bouwen wanneer de context daarom vraagt — en dat is misschien wel zijn belangrijkste evolutie van de laatste jaren.

Hoge pressing blijft de identiteit , in de Red Bull‑stijl

Bij Salzburg erfde Jaissle een selectie die was samengesteld om te pressen. Zoals vrijwel alle trainers binnen de Red Bull‑structuur hanteerde hij hoge linies, agressieve achtervolgingen en probeerde hij de opbouw van de tegenstander vanaf de eerste seconden van de aanval te verstikken.

Het ging er niet alleen om de bal snel te heroveren, maar die te winnen op posities van waaruit direct aangevallen kon worden. Salzburg verdedigde vaak ver van het eigen doel en nam bewust risico’s om de tegenstander voortdurend in een ongemakkelijke positie te houden.

De pressing was bovendien extreem gecoördineerd: de aanvallers zetten de beweging in door de passlijnen richting de verdedigende middenvelder van de tegenstander af te sluiten, terwijl de middenvelders agressief doorschoven naar de ontvangers. Daarachter bleef de defensieve lijn hoog staan om het veld compact te houden.

Misschien is het grootste verdienste van Jaissle wel dat hij inzag dat het niet altijd mogelijk is om 90 minuten lang druk te zetten. In de Champions League werd dat duidelijk: tegen ploegen als Chelsea en Milan moest Salzburg momenten van hoge pressing afwisselen met middenblokken en zelfs fases van lagere verdediging.

Volgens de trainer zelf was het precies die ervaring die zijn kijk op voetbal veranderde. Hij gaf toe dat hij een deel van het idealisme van zijn eerste trainersjaren moest laten varen — en dat het in sommige wedstrijden nodig was om de linies te laten zakken, het strafschopgebied beter te beschermen en te wachten op het juiste moment om weer te versnellen.

Die flexibiliteit kwam bij Al Ahli terug. Hoewel hij vasthield aan agressieve principes, begon zijn ploeg veel meer te variëren in het gedrag zonder bal, waarbij hoge pressing, middenblok en georganiseerde aanvallen werden afgewisseld naargelang de tegenstander.

Newcastle kan perfect passen bij het profiel van de trainer

Mocht zijn komst worden bevestigd, dan treft Jaissle een heel andere situatie aan dan bij Salzburg, maar in bepaalde opzichten verrassend gelijkend op die bij Al Ahli.

Newcastle herbergt ook spelers met heel uiteenlopende profielen, ook al staan er velen op vertrekken, zoals Bruno Guimarães en Joelinton, naast degenen die al weg zijn, zoals Anthony Gordon en Sandro Tonali. Maar de laatste jaren is het een selectie geworden die lijkt te passen bij een trainer die intensiteit waardeert, maar niet afstand doet van balbezit.

Bovendien betekent Jaissle geen volledige breuk met het werk dat Eddie Howe heeft verricht. Newcastle was al een ploeg die zonder bal extreem intensief speelde en Howe bouwde een identiteit die stoelde op pressing, snelle omschakelingen en een enorm collectief engagement.

Het verschil zit in de manier waarop wedstrijden worden gecontroleerd. De teams van Jaissle vertonen met bal meestal meer georganiseerde positionele structuren, waarbij momenten van versnelling worden afgewisseld met langere periodes van circulatie om de tegenstander uit te lokken alvorens de ruimtes aan te vallen.

Die invloed komt zowel uit de Red Bull‑school als uit de lessen die hij trok uit duels met technisch sterkere tegenstanders in de Champions League en uit het leiden van een veel technischer elftal in Saudi-Arabië. Het resultaat is een trainer die minder dogmatisch is dan velen denken.

Toen hij Salzburg inruilde voor Al Ahli, dachten veel mensen dat Jaissle zijn ontwikkeling voortijdig had onderbroken. Hij gaf zelf toe, in hetzelfde interview met The Athletic, dat hij er rekening mee hield dat hij van de Europese radar zou verdwijnen.

Maar naast de Aziatische continentale titel leerde Jaissle ook om kleedkamers vol sterren te managen, moest hij zijn tactische principes aanpassen aan spelers uit verschillende voetbalculturen en leerde hij te overleven in een omgeving met enorme druk om resultaten te behalen.

Al dat alles kan hem tot een completere trainer maken dan degene die Oostenrijk in 2023 verliet. Op zijn 38ste is hij nog steeds een van de jongste coaches bij de grote Europese clubs. Het verschil is dat hij nu in de Premier League arriveert met iets wat weinig trainers van de nieuwe generatie kunnen voorleggen: internationale ervaring, belangrijke prijzen en de overtuiging dat zijn identiteit niet afhangt van één enkel speelmodel.

Bron: The Athletic