Van de kwalificaties tot de finale: Chwalinska zet haar waanzinnige avontuur voort

Het waanzinnige heldenverhaal van Maja Chwalinska op Roland-Garros, begonnen op 18 mei in de kwalificaties, zal dus eindigen in de finale, zaterdag tegen de Russische Mirra Andreeva, na haar overwinning in de halve finales tegen Diana Shnaider (7-6 [4], 6-4). Haar parcours is uniek, en de eigenheid van haar spel maakt het verhaal nog mooier.

Twee uur en tien minuten lang was het een wedstrijd van grote schoonheid, zelfs onder een gesloten dak. Een fascinerend spektakel dat wonderen deed voor het toernooi, dat snakt naar romances, en voor het vrouwentennis in het algemeen, dat te vaak het slachtoffer is van stereotiepe speelpatronen. Maja Chwalinska-Diana Shnaider was tennis op de grens van gisteren en vandaag, een smaakvolle mix van finesse en lichtheid, kracht en power, intelligentie en vastberadenheid.

Maar aan beide kanten, zonder dat de verliezer tot onderwerp werd gemaakt door de ander, was het mooi en respectvol, tot aan de omhelzing op het einde. Soms sloegen ze keihard, alsof het een training was, en het blijft altijd fascinerend om speelsters zo tekeer te zien gaan. Maar het spel was soms ook zo traag, de ballen stegen af en toe zo hoog op, de effecten waren zo verschillend en de dropshots zo repetitief dat elke zondagsspeler zich kon herkennen in deze ouderwetse patronen. Zonder de technische beheersing, maar wel met volledig begrip van wat zij wilden doen en geven, ergens tussen delen en samensmelten.

En met een lichte voorkeur voor Chwalinska, publiekslieveling, om haar slimmigheid en haar verhaal. Het was een prachtige en tegelijk toegankelijke halve finale, een stijlclash waarin beide speelsters halsstarrig hun rol bleven spelen, zonder ooit hun patronen te verloochenen, overtuigd dat die uiteindelijk zouden renderen. Uiteindelijk won de 24-jarige Poolse in twee sets (7-6 [4], 6-4). Dankzij onweerstaanbaar tennis in de tiebreak van de eerste set, waar haar lef en haar gevoel alles wegvaagden. En vervolgens door een krankzinnige beheersing van het moment, in een tweede set waarin beide speelsters de fysiotherapeut inriepen, voor ze op 4-4 een break plaatste en bij 5-4 op haar eigen service afsloot, met een zekerheid die haar carrière als figurant absoluut niet deed vermoeden.

We kennen haar verhaal, maar we raken er niet op uitgekeken, en misschien komt het zaterdagavond na de finale nog eens op tafel. Chwalinska is nummer 114 van de wereld, nog voor een paar dagen (ze wordt 14de als ze wint en 21ste als ze verliest). Ze speelde haar eerste kwalificatieronde op 18 mei tegen de Française Alice Ramé; ze zit nu dus in haar negende wedstrijd en had vorige week geen geld meer om haar hotel in Parijs te betalen. Rond 2020 maakte de opeenstapeling van blessures haar depressief en hield haar aan bed gekluisterd, op een haar na van alles opgeven. Vandaag staat ze hier, in de finale van Roland, dolgelukkig, zo vrolijk als een vink, zo rijk als Crésus, beschreven, bewonderd, aanbeden, en als voorbeeld gesteld aan al die tennisroutiniers die dromen van zo’n lot.

Marion Bartoli, winnares van Wimbledon in 2013

« Haar spelinzicht is uitzonderlijk, ze doet me denken aan bepaalde speelsters uit mijn tijd, zoals (Martina) Hingis of (Pam) Shriver, die een ongelooflijke variatie hadden »

« Dit meisje wilde haar rackets neerleggen vanwege een depressie en tijdens het toernooi waren het de sponsors van haar vriendin (Iga Swiatek) die het hotel betaalden, dat verhaal is subliem en raakt me, vertelde Marion Bartoli donderdag, winnares van Wimbledon in 2013. Haar leven gaat veranderen, haar ranking gaat veranderen, ik heb enorm veel respect voor wat ze heeft gedaan. Ik ben zelf op de baan geweest, ik weet welke inspanningen en offers dat vergt, en het doet deugd dat meisjes als zij hun moment van glorie hebben en in de schijnwerpers staan » .

Er is het verhaal en dan is er het spel, haar spel: een met twee handen geslagen backhand-slice, een spervuur aan dropshots, forehands in uiterste nood, een opslag van 135 km/u, « ritme breken » , « moon balls » , opkomen op het meest onverwachte moment, een arsenaal uit een andere tijd in dienst van een bovengemiddeld tennis-IQ. « Haar spelinzicht is uitzonderlijk, ze doet me denken aan bepaalde speelsters uit mijn tijd, zoals (Martina) Hingis of (Pam) Shriver, die een ongelooflijke variatie hadden » , vervolgt Bartoli.

Een niveau « dat nog verder omhoog is gegaan » en een ijzeren verdediging

Julien Benneteau was van 2019 tot 2025 captain van het Franse Fed Cup-team. « Wat me trof in haar halve finale is dat haar niveau nog verder omhoog is gegaan, met dezelfde stijl en dezelfde variatie, zegt de Bressan. In de uitwisseling was haar slag fantastisch. En dan is er de manier waarop ze dat alles beheert: je zou zeggen dat ze haar hele leven al kwart- of halve finales heeft gespeeld, ze liet niets van haar emoties zien. En tot slot zie ik nog steeds speelsters die verstrikt raken in de valstrikken van haar spel . » Shnaider begon slecht, kwam 3-1 achter en herpakte zich snel (3-3), door de Poolse op haar backhand vast te pinnen om haar forehand te ontwijken.

Maar ze stuitte op een meisje dat barstte van het vertrouwen, opgejut door het avontuur en gezegend met exceptionele voetjes. « Haar beste slag? Dat is haar bewegen », vindt Jaroslav Machovsky, haar Poolse coach. Shnaider week nooit af van haar obsessie: haar tegenstander van links naar rechts sleuren, tot ze overlopen en uitgeput werd. Ze deed dat behoorlijk goed, maar het was niet genoeg. Want in deze heel bijzondere twee weken verdedigt niemand zo goed als Chwalinska, met zo veel reikwijdte in de dekking van haar terrein en met zo veel lengte en hoogte in haar verdedigende slagen.

Chwalinska: « Slapen, mijn thee drinken en iets leuks kijken »

Bartoli knikt instemmend: « Haar voetenwerk is fantastisch, ze levert krankzinnige inspanningen om na elke slag waarbij ze is teruggedrongen weer naar voren te komen. Ze gaat razendsnel om op het verkeerde moment naar het net te gaan en ze zit op elke dropshot. En dan heeft ze een ongelooflijke hand, ze legt de bal waar ze wil. » Ze zal zaterdag geen favoriete zijn tegen Mirra Andreeva (nummer 8 van de wereld), maar dat was ze zelden met haar ranking, en ze had vóór dit mythische Roland maar één wedstrijd gewonnen op een Grand Slam (op Wimbledon, in 2022).

Zal ze er klaar voor zijn? « Ze is overal ingetapet (aan de bovenbenen) en ze zal best wat pijn hebben, maar ze heeft nog tweeënhalf uur op de baan te gaan om misschien haar leven te veranderen » , vat Benneteau samen. Tot die tijd zal ze het zo licht en onopvallend mogelijk houden. « Maja heeft haar telefoon uitgezet en beantwoordt geen berichten om met rust gelaten te worden, glimlachte haar coach donderdag . Ik hoop dat ze kan slapen, want met alle opwinding is dat lastig. Waar ze naar uitkijkt, is op vakantie gaan. Voor het toernooi zei ze me dat ze moe was en niet kon wachten om weg te gaan ... »

Bron: L'Équipe