Van Cruijff tot Curry, de mannen die hun sport opnieuw uitvonden

Van Johan Cruijff en Rinus Michels tot Stephen Curry en Dirk Nowitzk. Al deze topsporters vonden hun sport als het ware 'opnieuw' uit. In dit artikel op Club BetCity duiken wij diepen in de geschiedenis van deze mannen.

Johan Cruijff is een unieke uitzondering in zijn sport, hij heeft het hele idee van voetbal veranderd, meer en beter dan zijn trainers. Hij wás als het ware van nature het totaalvoetbal, een enorm talent dat op straat werd geslepen in de volkswijk Betondorp in Amsterdam. Hij was tegelijk spits, nummer tien, middenvelder en wanneer nodig zelfs verdediger.

Snel, technisch, ongrijpbaar: op het veld belichaamde hij de Verrassing bij uitstek. Fenomenen als Pelé, Maradona, Messi, Di Stéfano, Rivera kunnen hem misschien hebben overtroffen (of geëvenaard) in pure techniek, maar zij bewogen zich binnen een al bekend soort voetbal, waarin zij de onovertroffen vertolkers waren. Cruijff daarentegen voerde zijn meesterwerken uit op het moment dat hij ze bedacht.

In het voetbal zijn het in vrijwel alle gevallen de trainers die het spel revolutioneren en het naar nieuwe terreinen van spektakel en effectiviteit brengen. Zonder al te ver terug te gaan in de tijd, waren de grote vernieuwers Rocco-Viani-Herrera (de vrije man en de catenaccio),

Rinus Michels, Arrigo Sacchi en Pep Guardiola, waarbij de laatste twee erin slaagden om nog verder te gaan dan de Hollandse school, met systematisch pressen en tiki-taka. De reden daarvoor is in zekere zin contra-intuïtief: in tegenstelling tot het cliché waarmee we ons voeden, dat de nadruk legt op de eenvoud van voetbal, bevat het spel complexe en verfijnde bewegingen die het instinct van het individu niet volledig kan omvatten, zelfs niet als het om de grootste artiesten gaat. Voetbal is ook choreografie, een geplande beweging van 11 mannen die een bal met hun voeten moeten controleren op een heel breed veld. Je moet een visionair zijn om die orkesten te dirigeren aan de hand van geheel nieuwe partituren.

In de andere mondiale sport, basketbal, ligt dat anders: natuurlijk zijn er ook daar veel coaches die geschiedenis hebben geschreven, met nieuwe systemen, bewegingen en tactieken, maar in de wereld van de baskets kunnen de vaardigheden van een enkele vedette de windrichting al doen omslaan. Ik noem er drie, ook hier, en beperk me tot de afgelopen decennia. De eerste is Magic Johnson, de leider van de ‘showtime’-Lakers uit de jaren tachtig: vóór hem waren de posities behoorlijk strak afgebakend: point guard, shooting guard, small forward, power forward, center. Toen kwam hij en liet op het veld zien dat hij op alle vijf de posities uit de voeten kon, terwijl hij onderweg zorgde voor spektakel en zeges – ongelooflijk maar waar.

De tweede is de Duitser Dirk Nowitzki, de eerste niet-Amerikaan die tot MVP van de NBA werd verkozen en de eerste superreus (2,13 meter) die van buitenaf schoot als – en beter dan – een guard: beide kenmerken hebben nieuwe wegen geopend. Na hem werd het bijna normaal dat Europese spelers konden uitblinken in de sport die door Amerikanen was uitgevonden, en dat lange spelers met hun afstandsschot tot onvoorspelbare ontwikkelingen in het spel leidden. De derde revolutionair van het parquet is Steph Curry, een uitzonderlijke schutter, zoals we die nog nooit hadden gezien. Is de driepunter moeilijk vanaf de officiële afstand (recht van voren) van 7,25 meter? Dan begint hij gewoon te schieten, met ongelofelijke precisie, vanaf 8 meter, en vervolgens zelfs van 9 of 10 meter, en koppelt dat aan een balbehandeling als van een goochelaar. En ook na hem: talloze navolgers en een spel dat totaal veranderd is. Anderen zijn misschien beter geweest dan zij, maar niet in het opnieuw uitvinden van basketbal.

Bron: La Gazzetta dello Sport