Spanje verovert wereldtitel en rekent af met beroerd Argentinië en hun anti-voetbal

Spanje verovert een tweede ster na het Argentijnse elftal te hebben verslagen in de WK-finale.

Lionel Messi heeft misschien niet het einde gekregen dat hijzelf en een groot deel van de wereld zich wensten, maar weinigen kunnen zeggen dat de winnaars niet de terechte kampioen van de WK-finale zijn.

Spanje was het hele toernooi de beste ploeg en was dan ook de enige partij die in deze verder troosteloze wedstrijd over meer dan 120 minuten daadwerkelijk speelde om te winnen.

Er viel wat voor te zeggen dat dit de slechtste finale ooit was – die vervolgens ontaardde in chaos na de strapatsen van Leandro Paredes bij het laatste fluitsignaal – totdat Ferran Torres zich erbovenuit verhief en de bal hoog in het Argentijnse doel joeg.

Met zijn schitterend afgemaakte doelpunt in de 106de minuut schrijft hij zich nu bij in de WK-geschiedenis naast Andres Iniesta.

Enzo Fernandez gaat intussen de geschiedenisboeken in om de verkeerde reden, omdat hij als zesde speler ooit met rood van het veld werd gestuurd in een WK-finale . Drie van hen zijn Argentijnen en het hadden er hier echt meer kunnen zijn, met Paredes die na het laatste fluitsignaal zijn straf kreeg.

De twee andere rode kaarten vielen in 1990, en deze wedstrijd had zoveel echo’s van die finale, tot en met een uitgeblust en futloos elftal met een tanende legende dat uiteindelijk laat ten onder gaat.

Argentinië werd de eerste finalist ooit die de 90 minuten afsloot zonder een doelpoging te noteren. De nederlaag was volkomen verdiend.

Messi, vermoedelijk in zijn laatste WK-wedstrijd, kwam tot aan de slotfase nauwelijks aan de bal . Aan de andere kant bracht Lamine Yamal ook niet veel, op één uitstekende vrije trap richting het einde na.

Een deel daarvan was toe te schrijven aan agressief Argentijns dubbeldekken, aangezien deze 23ste finale vrijwel meteen in een scherp afgetekend patroon belandde.

Spanje had alle balbezit, en Argentinië deed vrijwel niets anders dan diep verdedigen.

De verliezend finalist kwam pas tot leven na de treffer van Torres, waarna Messi eindelijk ontwaakte.

Het was allemaal veel te kort, in veel te weinig tijd.

Argentinië had misschien meer kunnen proberen… maar het wilde het niet, of kon het misschien niet.

Waarschijnlijk zullen juist de onttroonde kampioenen de meeste discussie en debat losmaken na deze wedstrijd, maar Spanje verdient enorme lof.

Dat gaat verder dan simpelweg proberen te voetballen in deze finale, en boven dit WK van individuele sterren uitstijgen door daadwerkelijk als team te spelen.

Luis de la Fuente was zelf ook proactief, door opnieuw een grote wedstrijd te kantelen met zijn wissels, en er zat symboliek in dat het weer een selectiespeler was – invaller Ferran Torres – die beslissend werd. Dit is een echt collectief, een ploeg die met een idee speelt.

Daardoor creëerden ze ook meerdere kansen om dit al vóór het einde te beslissen.

Het leek even zo’n dag te worden – op de slechtste dag van allemaal – toen Mikel Merino een kopbal recht voor het doel miste en een treffer van Nico Williams omstreden werd afgekeurd.

Het wilde gewoon niet vallen.

En daaruit zou bijna een heerlijk wrange voetbalperversie zijn voortgekomen als Argentinië het daarna alsnog had klaargespeeld.

Dit was ook de duurste wedstrijd aller tijden na het meest winstgevende WK ooit, met een financiële obsessie die weerspiegeld werd in het aantal beroemdheden dat Fifa trots etaleerde als aanwezigen. Er was zelfs de anti-voetbalkolder van een rustshow, terwijl de vermeende mondiale hoeders van het spel een nieuw precedent binnenloodsen waar de echte voetbalgemeenschap zich al lang tegen verzet.

Die show – zeker een paar sfeer-dodende nummers – was op de een of andere manier nog erger dan de bloedeloze eerste helft en schetste een veelzeggend vooruitzicht.

Al die beroemdheden op de tribune, Fifa dat maar al te graag naar hen overschakelde op het grote scherm, en daar zaten ze dan, somber toekijkend hoe een anti-voetbalploeg zich stroperig naar een mogelijke penaltyzege sleepte. Misschien was dat ook precies wat Fifa verdiende, nadat Gianni Infantino en Donald Trump werden uitgejouwd .

Dat is voetbal.

Behalve dat dit eigenlijk geen voetbal was. Het zou té erg zijn geweest, een niveau daar nog boven.

Argentinië heeft hier vermoedelijk de meest ellendige vertoning ooit in deze wedstrijd neergezet, en dan zijn de ploegen die met 4-2 en 5-2 verloren nog meegerekend.

Die probeerden tenminste nog te voetballen .

En goed, misschien valt er iets van begrip op te brengen. Argentinië was na woensdag waarschijnlijk volledig leeggespeeld. De trend zet zich voort dat de winnaar van de eerste halve finale ook de finale wint, met als enige uitzondering in de moderne geschiedenis de Spanjaarden zelf in 2010.

Dat is waarschijnlijk precies de verkeerde ploeg om in zulke omstandigheden tegen te spelen. Ze houden de bal gewoon bij je weg tot je uitgeput raakt.

Het is bijna wiskunde: Spanje creëert alle hoeken en lijnen, en sluit de meeste openingen af totdat er uiteindelijk ergens een gaatje valt.

Alleen voerden zij zelf ook een race tegen de klok.

Maar dit ging verder dan alleen verdedigen van Argentijnse kant. Er zat een duidelijke intimidatie in hun spel, een vorm van onsportief gedrag die misschien tot onvermijdelijke extremen werd doorgetrokken, geholpen door een toegeeflijke scheidsrechter.

Hij liet veel doorgaan, tot hij uiteindelijk geen andere keuze meer had dan Fernandez weg te sturen.

Het was allemaal zo anders dan de vorige WK-finale, tot en met het gevoel rond Argentinië en Messi. Hij steekt Diego Maradona niet voorbij door een tweede te winnen, maar verliest in plaats daarvan een tweede finale uit drie.

Niemand kan hier toch vinden dat dat jammer is. Niet na dit, en wat zijn ploeggenoten deden.

En daarna is er mogelijk ook nieuwe stof tot nadenken voor Engeland, dat nu het enige land is dat het WK slechts één keer heeft gewonnen.

Hoe konden ze van dit elftal verliezen, nu Spanje hen uiteindelijk heeft ontmaskerd? Het onderstreept alleen maar dat de tactiek in die halve finale verkeerd was.

Al lang werd het gevoel gedeeld dat Argentinië zoveel mankementen had dat het vroeg of laat zou verliezen van de eerste echt topploeg die het tegenkwam, en dat was dit – ook al duurde het veel langer dan verwacht.

Uiteraard zou de reflectie in Engeland eigenlijk veel dieper moeten gaan.

Het zou er in wezen om moeten draaien hoe je een voetbalidee ontwikkelt zoals Spanje dat doet.

Het hoeft niet eens hetzelfde te zijn, want niemand kan dit in de diepte spelen zoals Spanje, en niet iedereen zou dat überhaupt willen.

Maar alleen al die voetballes internaliseren is een versterker van al hun kwaliteiten, waardoor Spanje met afstand de beste ploeg was.

En nu, meer dan terecht, wereldkampioen voor de tweede keer.

Niet alleen een zege op het grootste podium van allemaal, maar ook een les, en een morele overwinning.

Bron: Independent Sport