Zonder zwakke plekken? Is er een manier om Frankrijk af te stoppen op het WK 2026?

Frankrijk schakelde Marokko uit op donderdag en plaatste zich met een comfortabele 2-0-zege voor de halve finale van het Wereldkampioenschap. Met de derde halve finale op rij lijkt de ploeg van Didier Deschamps het hoogtepunt van haar generatie te hebben bereikt. Het is een elftal dat op dit moment onverslaanbaar oogt.

De Fransen hebben de beste aanval, voeren de ranglijst aan in gecreëerde kansen en schoten op de paal. Aan de andere kant kregen ze slechts twee tegendoelpunten en hielden ze in vier van de zes wedstrijden op het WK de nul. Het lijkt een extreem uitgebalanceerd team en het is lastig om zwakke plekken te vinden.

En die indruk klopt: Frankrijk heeft praktisch geen gebreken. Maar als er één punt is waar tegenstanders op kunnen letten, is het een wissel die misschien aan de aandacht is ontsnapt — de verandering op de linksbackpositie.

De linkerflank van Frankrijk aanvallen zou prioriteit moeten zijn op het WK

Lucas Digne is de vaste linksback van de Fransen, maar begon het Wereldkampioenschap op de bank. Theo Hernández was de basisspeler en raakte zijn plek kwijt, vooral vanwege tegenvallende prestaties. Hij was de zwakke schakel van het elftal, met en zonder bal.

De opening tegen Senegal was de wedstrijd waarin Frankrijk het meest heeft geleden op dit WK, en toch won het met 3-1. Maar het had al in de eerste helft op achterstand kunnen komen, met twee gemiste kansen van Nicolas Jackson en Ismaila Sarr in counteraanvallen. Het Senegalese doelpunt viel pas in blessuretijd, toen de wedstrijd al verloren was, maar kwam precies over de linkerzijde van de Franse defensie.

Digne is een betere verdediger dan Theo, maar hij heeft nog steeds niet hetzelfde niveau als Jules Koundé, de rechterback. Hij is kleiner en fysiek minder imposant en hoewel hij hard werkt in de druk en het terugzakken in de omschakeling, kan hij in één-tegen-één-situaties in de problemen komen.

Daarom lijkt de beste manier om de Franse ploeg pijn te doen, juist te liggen in het zoeken naar individuele duels over de rechterkant van de aanval. Zeker omdat dat verdedigend gezien een zone is die begint bij Kylian Mbappé, minder geschikt voor die rol (ondanks goede momenten in de pressing), en Desiré Doué, die defensief ook kwetsbaarder is.

Adrien Rabiot doet het goed in het ondersteunen van de dekking in die zone en William Saliba wisselt het verdedigen in het strafschopgebied af met het bewaken van de halfspaces voor spelers die zich tussen de linies willen aanbieden. Maar geïsoleerd kan Digne het mikpunt worden om de Franse defensie aan te vallen. De vraag is alleen dat geen enkele tegenstander daarin is geslaagd.

Na Senegal, dat in de eerste helft met balbezit een goede wedstrijd speelde, had geen enkele andere tegenstander van Frankrijk echt de kwaliteiten om dat te doen. Het meeste gevaar voor de ploeg van Deschamps kwam van Zweden, in de zestiende finales , dat de meest doelgerichte buitenspeler in één-tegen-één-duels had die de Fransen tot nu toe troffen: Anthony Elanga.

De snelle Zweed speelde een middelmatige wedstrijd en had niet zo veel succes, vooral omdat zijn ploeg niet de neiging had om situaties te creëren om hem te isoleren en uiteindelijk slechts 39% balbezit had. Toch was hij een speler met 19 dribbels, het overgrote deel over de rechterkant van de aanval, richting strafschopgebied of achterlijn, en in totaal legde hij 89 meter af met de bal aan de voet.

Daarna troffen de Fransen nog een Paraguay dat de bal opgaf en een Marokko dat aan die kant een andere dynamiek had: Brahim Díaz die vanaf rechts naar binnen trok als spelmaker, om de opkomende Achraf Hakimi vrij te spelen. Door de tragere opbouw en het feit dat Hakimi ook geen groot dribbelaar is in individuele duels, liet dat bovendien de Marokkaanse defensie juist open aan de kant waar Mbappé opereert.

Uiteindelijk kun je terecht zeggen dat Digne en de Franse linkerflank nog niet echt op de proef zijn gesteld op dit Wereldkampioenschap. En dat is precies wat kan gebeuren in een mogelijke halve finale tegen Spanje: een duel met Lamine Yamal kan de wedstrijd in Spaans voordeel beslissen.

Zelfs zonder de bal te domineren, hoefde Frankrijk weinig te verdedigen

Een mogelijk duel met Spanje kan om nog een reden interessant zijn. Los van een uitstekende buitenspeler in één-tegen-één-duels om de linkerflank te testen, kan Frankrijk voor het eerst een ploeg treffen die probeert de wedstrijd te controleren met balbezit.

Het 4-4-2 in de defensieve organisatie van Frankrijk is op dit WK juist daarom niet echt getest: het trof geen ploeg die erin slaagde, of überhaupt probeerde, hen rond hun eigen doel vast te zetten. Er is natuurlijk het Franse verdienste dat het een ploeg is die graag hoog druk zet en de opbouw van de tegenstander bemoeilijkt door in een hoog blok te verdedigen — in de eerste vijf wedstrijden kwam de ploeg tot acht hoge pressings die tot een schot leidden en scoorde het daaruit twee keer.

Maar de verzameling van zoveel aanvallend talent kan zich wreken in momenten van verdedigende organisatie. Tegen een dominant Spanje dat meer spelers op het middenveld positioneert, kan Frankrijk numeriek in de minderheid raken en gedwongen worden terug te zakken. En een ander aandachtspunt dat Les Bleus lieten zien, zij het in mindere mate, is de ruimte tussen de verdedigings- en middenlijn.

Omdat het een fysiek zeer sterke ploeg is met aanvallers die graag druk zetten om daarna in de omschakeling in de ruimte te sprinten, kunnen er momenten komen dat Frankrijk ervoor kiest om in een middelhoog of laag blok te verdedigen en zo ruimte tussen de linies laat ontstaan — iets waar betere ploegen meer gevaar uit kunnen halen. Dat is precies iets waar Spanje bijvoorbeeld maximaal van zou profiteren.

Ter vergelijking: in de knock-outfase slaagde geen enkele tegenstander erin om tot één verwacht doelpunt (xG) tegen de Fransen te komen, volgens cijfers van “Opta”:

• Zweden – 0,7 xG;
• Paraguay – 0,2 xG;
• Marokko – 0,1 xG.

Tegen België, dat met de Spanjaarden strijdt om een plek in de halve finale, is er nog een ander aspect: een ploeg die extreem fel druk zet en daar resultaat mee boekt. De Belgen zijn het team met de meeste pressingacties (41), de meeste pressings die in een schot eindigden (15) en de meeste goals uit pressing (4) op dit WK.

Niemand heeft Frankrijk tot nu toe zo agressief onder druk gezet, juist omdat het nog geen teams trof die de bal zo nadrukkelijk willen hebben. Dat kan een andere manier zijn om een ploeg pijn te doen die tot nu toe tegen vrijwel niemand echt in de problemen is gekomen.

Bron: Trivela