Het slimme strijdplan van Fonseca om PSG te kloppen

Tegen een flink door elkaar gehusseld en niet altijd volledig betrokken PSG boekte OL zondag een fraaie tactische zege (1-2). Vooral de slimme manier waarop de Parijse diepgang en de terugkaatsende ballen naar het centrum werden geneutraliseerd, sprong in het oog.

Je kunt natuurlijk zeggen dat PSG had gerouleerd en dat de mate van inzet bij de Parijzenaars ver verwijderd was van hun Europese standaard. Dat klopt. Maar de grote verdienste van OL is dat de ploeg de voorwaarden schiep om optimaal te profiteren van de kleine kans die zich aandiende. En dat terwijl Paolo Fonseca het bovendien zonder meerdere belangrijke spelers moest stellen, onder wie aanvoerder Tolisso.

Het weerhield de Portugese trainer en zijn staf er niet van om de wedstrijd uitstekend voor te bereiden, met een duidelijk plan om de Parijse troeven uit te schakelen. In dit stuk zoomen we in op het defensieve luik van het Lyonse plan, dat in de kern op twee sterke punten berustte:

De defensieve organisatie van OL

Er werd een Lyon verwacht met een vijfmansverdediging, maar in werkelijkheid presenteerde de ploeg een meer hybride organisatie zonder bal. Bij de opbouw van PSG stond OL eerst in een smal 4-3-3, dicht op elkaar in het centrum, om de Parijse opbouw bewust naar de zijkanten te dwingen. Zodra PSG daar daadwerkelijk ging spelen, moest de tegenoverliggende Lyonse middenvelder terugvallen om een defensielijn van vijf te vormen.

Dat is op deze fragmenten duidelijk te zien: zodra de pass naar buiten vertrekt, sprinten eerst Abner en daarna Morton richting de laatste linie, afhankelijk van of de bal rechts of links in de Lyonse defensie wordt gespeeld. De eerste bedoeling van die loopactie is het beantwoorden van de Parijse loopacties in de ruimte tussen back en centrale verdediger. Dat is een van de favoriete patronen van PSG (recent nog zichtbaar tegen Liverpool): eerst de verdediging maximaal in de breedte uitrekken, om vervolgens juist meer naar binnen te duiken.

Senny Mayulu blinkt in dit soort bewegingen uit, maar de rechter Parijse middenvelder werd dit keer goed in toom gehouden. Door een vijfde verdediger toe te voegen, kon Lyon de ruimte tussen flank en centrum – wat verschillende trainers de ‘halfspaces’ noemen – veel beter bewaken.

De Parijse reserves laten hun kans liggen

Toch blijft er een vraag hangen: waarom juist de tegenoverliggende middenvelder laten terugzakken in de verdediging? Aangezien het directe gevaar komt van de dieptepass in de zone waar de bal zich bevindt, ligt het dan niet meer voor de hand om de Lyonse middenvelder aan de balzijde te laten zakken, zodat hij natuurlijk kan meelopen met de diepgaande tegenstander?

Het antwoord toont hoe doordacht het plan van Paolo Fonseca was – en hoe goed zijn spelers het uitvoerden. De verklaring ligt in een andere Parijse troef die OL wilde neutraliseren: de terugkeer naar het centrum vanuit een positie aan de zijlijn. De eerder genoemde loopacties in de diepte kunnen namelijk ook als schijnbeweging dienen om ruimte in het centrum te creëren. Als de Lyonse middenvelder aan de balzijde de diepe loopactie volgt, gaat er voor de Parijse vleugelspeler met bal juist een gat in het centrum open om een teamgenoot te vinden of er zelf in te dribbelen.

Een muur die de weg naar het centrum blokkeert

OL wilde koste wat kost voorkomen dat PSG weer naar binnen kon komen. Fonseca had dus een flink aantal spelers nodig om de juiste ‘muur’ op te trekken.

OL stond extreem compact aan de balzijde, waardoor PSG vaak gedwongen werd om om het blok heen te spelen. Opvallend was ook het enorme loopwerk van Merah, Moreira en vooral Mangala, die tot het einde toe zorgvuldig terugliepen en gaten sloten.

PSG speelde zelf minder met positiewisselingen dan gebruikelijk, met name in de momenten dat Vitinha links uitweek voordat hij werd vervangen. Lucas Hernandez is in dat opzicht minder comfortabel om hoog op te schuiven dan vaste linksback Nuno Mendes. Zonde, want uit een van de schaarse uitbraken van de Franse international verdiende PSG in de eerste helft een penalty, die Ramos echter miste – typerend voor zijn moeizame wedstrijd, zowel in de combinatie als in de afwerking in de zestien.

De ploeg van Luis Enrique had kunnen volstaan met een zekere steriliteit in balbezit, maar gaf achterin ook nog eens ruimte weg aan het explosieve duo Endrick-Moreira. Beide spitsen scoorden na acties die voortkwamen uit een kopduel dat een Parijzenaar verloor – of beter gezegd: niet vol aanging. Dat vat goed samen hoe halfslachtig PSG deze wedstrijd benaderde. En dat komt slecht uit tegen een tegenstander die zó goed is voorbereid.

Bron: L'Équipe