Engelse selectie: Tuchel maakt discutabele keuzes en opvallende afwezigen springen in het oog

De nieuwe selectie van Engeland voor de ontmoetingen met Kroatië en Spanje in de Nations League heeft de enorme concurrentie bevestigd waarover Thomas Tuchel kan beschikken. Jobe Bellingham en Josh King kregen hun eerste oproep voor de hoofdmacht, Ben White keerde terug en enkele belangrijke afwezigen, zoals Cole Palmer en Phil Foden, trokken eveneens de aandacht.

Maar afgezien van de spelers die terrein wonnen of verloren in de pikorde, geven bepaalde beslissingen aanleiding tot een andere discussie. Er zijn spelers opgeroepen van wie de aanwezigheid ter discussie kan worden gesteld gezien de beschikbare alternatieven, terwijl anderen buiten de boot vielen ondanks steekhoudende sportieve argumenten.

De drie keuzes van Tuchel die vraagtekens oproepen

De aanwezigheid van Jason Steele is wellicht de meest opmerkelijke op de lijst. De 36-jarige doelman is geen onbetwiste basisspeler bij Brighton en geldt nauwelijks als een reële optie voor de middellange of lange termijn onder de Engelse lat. Zijn waarde voor Tuchel lijkt dan ook vooral te maken te hebben met de sfeer binnen de groep.

Steele maakte deel uit van de selectie tijdens het WK zonder speelminuten te maken, en zijn professionaliteit werd intern zeer gewaardeerd. Toch roept het reserveren van een plek voor een ervaren doelman zonder concreet vooruitzicht op speeltijd een vraag op: had Engeland deze interlandperiodes niet beter kunnen benutten om een jongere optie te laten rijpen?

Morgan Gibbs-White is een veel minder uitgesproken geval. De middenvelder heeft in de Premier League al voldoende kwaliteit laten zien om een oproep te rechtvaardigen, zeker na een zeer productieve tweede seizoenshelft van vorig jaar bij Nottingham Forest.

Het probleem ligt in de hoeveelheid soortgelijke spelers die Tuchel tot zijn beschikking heeft. Jude Bellingham, Morgan Rogers en Eberechi Eze bestrijken vergelijkbare zones, terwijl Josh King nu aansluit en tevens veelzijdigheid op de flanken biedt.

Daarom draait de discussie er niet per se om of Gibbs-White het niveau voor het nationale elftal heeft, maar of Engeland nog een speler met vergelijkbare kwaliteiten nodig had in een selectie van slechts 25 namen.

Dominic Calvert-Lewin brengt iets wat Engeland niet in overvloed heeft: ervaring als spits in de Premier League. De aanvaller van Leeds United heeft 75 doelpunten achter zijn naam staan in de competitie en weet dit seizoen het net weer regelmatig te vinden. Bovendien kent hij de dynamiek van het eerste elftal al en kreeg hij aan het begin van de nieuwe cyclus na het WK al een kans van Tuchel.

De twijfel schuilt in de toekomstplanning. Met zijn 29 jaar vormt Calvert-Lewin nauwelijks een langetermijnoplossing voor het tijdperk na Harry Kane. Zijn oproep roept des te meer vragen op gezien het seizoen dat Will Lankshear doormaakt bij Middlesbrough, al liep het jonge talent recent een fysiek ongemak op.

De opvallende afwezigen bij de Engelse selectie

Kiernan Dewsbury-Hall strijdt juist om een plek in een van de drukst bezette linies van de nationale ploeg. Het feit dat hij uitkomt voor een Everton dat aanvallend weinig creëert, helpt zijn kandidatuur evenmin, maar de middenvelder wist zich in recente wedstrijden individueel te onderscheiden.

Nu Eze en Gibbs-White zijn opgeroepen voor vergelijkbare rollen, heeft Dewsbury-Hall reden om zich af te vragen wat hij nog meer moet laten zien om zijn eerste kans onder Tuchel te krijgen.

Het ontbreken van Nico O'Reilly wekt vooral verbazing door de recente context. De 21-jarige speler komt geregeld in actie voor een Manchester City dat actief is in de Champions League en biedt een interessante veelzijdigheid: hij kan zowel als linksback als op het middenveld uit de voeten. O'Reilly speelde bovendien de volle 90 minuten tegen Spanje tijdens de interlandperiode in september, alvorens hij de selectie later wegens een blessure moest verlaten.

Ditmaal gaf Tuchel voor de vleugelposities de voorkeur aan Lewis Hall en Djed Spence. O'Reilly heeft de leeftijd en de tijd aan zijn zijde om zijn plek terug te winnen, maar zijn afwezigheid toont aan hoe snel een veroverde positie in een eerdere interlandperiode weer kan vervliegen. In maart werd de jongeling nog genoemd als mogelijke oplossing voor het linksbackprobleem van Engeland.

Will Lankshear is misschien wel de meest intrigerende naam onder de afvallers. De aanvaller begon het seizoen in het Championship met 13 doelpunten in zijn eerste 13 competitiewedstrijden voor Middlesbrough; cijfers die hem onvermijdelijk onderdeel maken van de discussie over de toekomst van de Engelse spitspositie.

Het oproepen van een speler van het tweede niveau zou een ongebruikelijke gok zijn geweest, maar Lankshear is pas 21 jaar oud en past beter in het profiel voor de komende cyclus van het nationale team dan sommige ervaren alternatieven. Er is echter een belangrijke kanttekening. De spits liep op 31 oktober een tik op in de overwinning op Charlton en miste de daaropvolgende wedstrijd tegen Wrexham. Zijn fysieke gesteldheid kan hebben meegewogen in het definitieve besluit.

De breedte van de Engelse selectie brengt met zich mee dat vrijwel elke selectie van Tuchel afwezigen zal opleveren die puur op basis van recente prestaties moeilijk te verklaren zijn. Binnen deze groep lijken sommige keuzes niet alleen vorm te weerspiegelen, maar ook vertrouwen, bekendheid met de selectiecultuur en specifieke eigenschappen die de bondscoach zoekt. Kroatië en Spanje bieden Tuchel nu opnieuw de kans om deze beslissingen aan de praktijk te toetsen. Voor degenen die buiten de boot vielen, is de strijd om een plek in maart al begonnen.

Bron: Trivela