Zelfde tegenstander, ander soort spijt: De uitschakeling die littekens zal achterlaten in Marokko

Net als in 2022 kruiste Marokko opnieuw het pad van Frankrijk op het Wereldkampioenschap van 2026 . En, zoals vier jaar geleden, werden de Leeuwen van de Atlas uitgeschakeld door de Tricolores, ditmaal in de kwartfinale op donderdag in Boston, met 2-0 .

In 2022 kon Marokko zich beklagen over het vroege doelpunt van Théo Hernández en de strafschop die niet werd toegekend aan Sofiane Boufal. In algemene zin was er het gevoel dat die Franse ploeg te kloppen was.

Vier jaar later is het een ander soort spijt die de Leeuwen van de Atlas zal achtervolgen: dat ze zich deze donderdag in Boston nooit volledig hebben gegeven en er de voorkeur aan hebben gegeven de schade te beperken in plaats van alles in de strijd te gooien wat ze in huis hadden.

Eén gegeven is bijzonder veelzeggend: pas in de 83ste minuut, bij het geplaatste schot van Azzedine Ounahi van buiten het strafschopgebied na een ingestudeerde vrije trap met Achraf Hakimi, zagen we het eerste schot op doel van Marokko in dit kwartfinaleduel.

Inderdaad, de Leeuwen van de Atlas hielden de Bleus een uur lang stand, met veel hulp van de wonderen die Yassine Bounou op doel verrichtte, maar in ruil daarvoor hebben ze hen eigenlijk nooit echt in de problemen gebracht. Een optreden dat ver onder de verwachtingen bleef voor wat de “revanche” van 2022 had moeten zijn.

De aanvallende leegte van Marokko tegen Frankrijk

Verdedigend goed georganiseerd, slaagden de Marokkanen er lange tijd in de ruimtes tussen de linies dicht te lopen en het plan van bondscoach Mohamed Ouahbi uit te voeren. Aan de bal echter was hun optreden het meest teleurstellend. Een totaal van 0,22 xG (expected goals), slechts acht balcontacten in het strafschopgebied van de tegenstander en 62,6% van de passes op eigen helft geven goed weer met welke moeilijkheden Marokko kampte. Het leek alsof het team met de handrem erop speelde en aarzelde om het te proberen wanneer zich kansen voordeden.

— We waren iets anders van hen gewend: mooi voetbal, snelle omschakelingen. Ze creëerden in elke wedstrijd behoorlijk wat kansen. Vanavond leek het alsof ze weigerden te voetballen. Ze bleven verdedigen en speelden maar een beetje op goed geluk. Ik had liever een Marokko gezien dat álles probeerde. Je kunt verliezen, maar dan wel op de beste manier en zonder spijt — betreurde de voormalige Leeuw van de Atlas Jaouad Zaïri in de studio van “beIN Sports”.

Konden de Leeuwen van de Atlas werkelijk beter presteren?

Nu deze ongewone voorzichtigheid veel supporters irriteerde, rijst de vraag: had Marokko werkelijk de middelen om meer te doen tegen het aanvallende geweld van de tegenstander? Telkens wanneer ze zich blootgaven, werden de Leeuwen van de Atlas afgestraft: de strafschop veroorzaakt door Noussair Mazraoui en gestopt door Yassine Bounou kwam voort uit een bliksemsnelle counter van de Bleus, en de twee tegengoals in de tweede helft ontstonden uit omschakelmomenten.

Een probleem met de breedte van de selectie

Ter verdediging van deze ploeg moet gezegd worden dat Marokko zwaar leed onder het ontbreken van een vaste referentie in het strafschopgebied van de tegenstander. Door de blessure van Ismaël Saibari en het feit dat Soufiane Rahimi op de bank begon, speelde de ploeg zonder echte centrumspits: Chemseddine Talbi, Bilal El Khannous, Azzedine Ounahi en Brahim Díaz wisselden elkaar in de punt van de aanval af in de loop van de wedstrijd, tot Rahimi in het veld kwam.

Die situatie illustreert een probleem dat Ouahbi zelf aankaartte bij de microfoon van de uitzendende zender na afloop van de wedstrijd: het gebrek aan breedte in de selectie.

— We moeten de basis versterken en ervoor zorgen dat we, wanneer er geblesseerden zijn of spelers die minder klaar zijn, over een grotere groep kunnen beschikken om uit te kiezen — verdedigde de opvolger van Walid Regragui.

Met de Afrika Cup van 2027 over een jaar en het WK van 2030 dat over vier jaar mede in eigen land wordt georganiseerd, moet Marokko zich blijven ontwikkelen. Waarschijnlijk met Ouahbi als architect, ondanks dat deze donderdag zijn eerste nederlaag betekende in elf wedstrijden aan het roer van de Marokkaanse nationale ploeg.

Bron: Trivela