De onverklaarbare keuzes van Celtics en Lakers op de markt: waarom?

In Boston hebben ze Jaylen Brown, net na zijn beste seizoen ooit, laten gaan om hem te ruilen voor een uitgebluste Paul George. En in Los Angeles hebben ze ervoor gekozen afscheid te nemen van LeBron: technisch en vooral financieel een logische beslissing, maar het blijft natuurlijk wel James...

Wie hen begrijpt, verdient een medaille. De Boston Celtics en Los Angeles Lakers hebben een reeks discutabele, zelfs onverklaarbare moves op de markt gedaan. En daarmee jagen ze hun fans schrik aan. We hebben het over de meest succesvolle franchises uit de NBA-geschiedenis, de ploegen met de hoogste verwachtingen.

Ze hebben nieuwe eigenaars – William Chisholm bij de groenen en Mark Walter bij de geel-paarse – dus groeipijnen had je misschien kunnen incalculeren, maar het zijn vooral de ogenschijnlijke misstappen van de ervaren bestuurders Brad Stevens en Rob Pelinka die verbazen.

De stand van zaken: Celtics en Lakers lijken verzwakt ten opzichte van het recente verleden en in elk geval niet ‘in de running’ voor de titel. Wat is er misgelopen in deze free agency? Wat gebeurt er in Beantown en in de City of Angels?

Een Jaylen Brown van 29 jaar, net uit het beste seizoen van zijn carrière en verkozen in het tweede All-NBA Team, dumpen leek pure waanzin. Hem ruilen voor een versleten Paul George kwam bijna provocerend over.

Een paniekmove, ingegeven door de nood om geen ‘vreemde eend in de bijt’ in huis te houden nadat hij al in het pakket was gestopt dat aan Milwaukee was aangeboden in een – vergeefse – poging om Giannis Antetokounmpo binnen te halen. De waarheid ligt echter dieper: Brown was een lastige persoonlijkheid, met uitspraken die deden denken aan een soort pratend geweten. Intelligent, maar polariserend; briljant, maar controversieel.

De persconferentie van Stevens en Chisholm, die eigenlijk de redenen van de Celtics had moeten uitleggen, veranderde in een klucht vol misverstanden. De officiële uitleg van Stevens was dat hij de Celtics op de lange termijn financiële flexibiliteit wilde geven.

Alleen kwam Paul George uit Philadelphia met in zijn bagage 110 miljoen dollar die de komende twee jaar op de loonlijst gezet moet worden. En in de NBA kun je de boekhouding alleen op korte termijn maken, omdat er zoveel variabelen zijn en het venster van mogelijkheden (om te winnen) kort is en meteen moet worden benut. En inderdaad, de bocht die de eigenaar daarna maakte, was glashelder.

“Geld heeft er niets mee te maken. Deze move is gedaan om te proberen de meest geschikte spelers te combineren om vandaag én morgen te winnen.” En dan is het, precies, wie de Celtics nog begrijpt, een knappe kop. In elk geval heeft Stevens de ambities getemperd: “Zijn we beter geworden dan 12 maanden geleden? Dat zullen we zien.” De signalen stemmen niet hoopvol, want de versterkingen zijn relatief.

Mitchell Robinson heeft zijn met New York behaalde titel verzilverd met een driejarig contract van 47,4 miljoen dollar. Dat komt bovenop de vierjarige verlenging van 56 miljoen die de Portugees Neemias Queta tekende, die met een opslag werd bevestigd. Voor de centerpositie geeft Boston 30 miljoen per jaar uit.

Van besparingen en toekomstgerichte flexibiliteit is dus geen sprake. En Mike Conley, de versterking voor de perimeter, wordt in oktober 39 jaar. In de herfst van zijn carrière zal hij moeite hebben om minuten te maken. De gedachte achter zijn komst is dat hij als veteraan met leiderschapskwaliteiten een kleedkamer moet binnenstappen die met het vertrek van Brown veel van dat soort leiderschap is kwijtgeraakt. Lapmiddelen.

Als Athene huilt, lacht Sparta niet. Integendeel, Lakers-fans lopen met een pruillip rond, gepikeerd. In elk geval heeft de franchise uit Californië, anders dan de Celtics, zijn problemen niet zelf gecreëerd. Die zaten er al.

LeBron op zijn 41e in het laatste jaar van zijn contract, en Austin Reaves, net uit zijn definitieve doorbraakseizoen, die in de aanloop naar zijn contractverlenging op een fikse opslag aasde, met Detroit dat bereid was hem het hele universum te beloven. De Lakers deden wat de logica dicteerde: James laten gaan, te dominant en niet langer zo beslissend dat hij de bijwerkingen nog kon rechtvaardigen, en de 28-jarige wing, oogappel van Luka Doncic en nu de onbetwiste franchise player, stevig vastleggen.

Maar LeBron de deur wijzen is in de ogen van de fans altijd een risico. Net als 185 miljoen betalen voor de komende vier jaar aan de backcourt-partner van de Sloveen, omdat Reaves in de play-offs nog moet bewijzen dat hij echt het verschil kan maken. Dit waren hoe dan ook door de omstandigheden opgedrongen keuzes, de alternatieven leken slechter.

Wat bij Los Angeles opzien baarde – en niet op een positieve manier – waren de bijkomende beslissingen. De prioriteit was een kwalitatief sterke lange man inlijven en het werd Walker Kessler, een 25-jarige center met potentieel, maar ook vraagtekens rond zijn fysieke betrouwbaarheid, vers terug van een blessure aan zijn linkerschouder. Betaald als een kampioen: 130 miljoen in 4 jaar salaris.

En de tegenprestatie was enorm: vier keuzes in de eerste ronde, die van 2031 en 2033 plus een swap met Utah van de picks van 2028 en 2030. Veel te veel. En Marcus Smart laten gaan (tweejarig contract bij Houston voor 13 miljoen) en Rui Hachimura (tweejarig contract bij de Clippers voor 28 miljoen) was ook geen geweldig idee.

Zeker omdat de versterkingen maar zo-zo zijn: pitbull Collin Sexton en verdediger Quentin Grimes op de perimeter plus Sandro Mamukelashvili en Kevon Looney onder de ring, bepaald geen klinkende namen. Ze zijn dan tenminste wel van Deandre Ayton en Jaxson Hayes af, die inmiddels ‘opgebrand’ waren. Maar het blijft een minimalistische markt als je Lakers op het shirt hebt staan.

Boston sloot het reguliere seizoen vorig jaar af met een record van 56-26, goed voor de tweede plaats in het Oosten, maar werd vervolgens in de eerste ronde van de play-offs door Philadelphia uitgeschakeld na een 4-3 comeback.

Los Angeles eindigde het reguliere seizoen met 53-29, vierde in het Westen. Het schakelde Houston uit in de eerste ronde van de play-offs, maar werd daarna met 0-4 uitgeschakeld door Oklahoma City. In de play-offs konden de Lakers geen beroep doen op de geblesseerde Doncic. Los Angeles flirt met Jonathan Kuminga – niet bepaald een wereldster –, Boston met Keldon Johnson.

Het zouden, zelfs als ze komen, louter aanvullingsstukken zijn, en dat is nog geen uitgemaakte zaak. Kortom, Boston en Los Angeles komen verzwakt uit de markt en trekken de deur van de grote dromen achter zich dicht na hun free agency-moves. Maar het enige oordeel dat echt telt, is dat van het veld. En er is altijd nog de winterse ‘herstmarkt’ van 2027 om de boel recht te trekken, mocht er bijgestuurd moeten worden. Want Celtics en Lakers zullen nooit accepteren om de play-offs in te gaan als ze al bij voorbaat verslagen zijn.

Bron: La Gazzetta dello Sport