Argentijnse bank schreeuwde om veranderingen, maar het was de oude garde die de finale veiligstelde

De knock-outfase van Argentinië tot aan de halve finale tegen Engeland was zwak. De plaatsingen tegen Kaapverdië, Egypte en Zwitserland kwamen veel meer voort uit de mystiek van een winnend team en de klasse van Lionel Messi dan uit een consistent collectief optreden. Het spektakel was er ook tegen de Engelsen, maar dit keer was het vertoonde niveau het beste tot dusver op het WK.

Voorafgaand aan de wedstrijd tegen de Engelsen leek de fysieke gesteldheid van Enzo Fernández en Alexis Mac Allister precair. De reservebank schreeuwde om veranderingen.

Was het het moment voor de jonge Nico Paz en Valentín Barco, zoals dat in 2022 het geval was geweest met Enzo Fernández en Julián Álvarez? Nee. Lionel Scaloni voerde in de halve finale wel veranderingen door, maar uiteindelijk was het de oude garde die de redding bracht.

— Het is geen arrogantie, we zijn uniek — zei de bondscoach na de historische plaatsing.

Scaloni veranderde Argentinië, maar had pilaren nodig om te winnen

Giuliano Simeone in plaats van Rodrigo De Paul was de enige wijziging bij Argentinië ten opzichte van de vorige wedstrijd. De vleugelspeler kwam erin om heel breed aan de rechterkant te blijven staan; links vervulde Nicolás Tagliafico die rol. De 23-jarige had zelfs een paar belangrijke momenten, wanneer hij in de diepte werd aangespeeld.

Maar het beslissende vermogen lag bij andere namen, degenen die Scaloni had verkozen te laten staan. Enzo was een van hen. De middenvelder van Chelsea, die al zoveel moeizame wedstrijden voor Argentinië had gespeeld, oogde vermoeid. Maar daarvan was in Atlanta, in de Verenigde Staten, niets te zien.

Fernández, rechts op het middenveld, was essentieel om de Argentijnse opbouw te ondersteunen, vooral wanneer hij tussen de centrale verdedigers terugzakte terwijl Leandro Paredes de dekking van Harry Kane naar zich toe trok.

Hij probeerde driemaal van buiten het strafschopgebied gevaarlijk uit te halen, totdat hij bij de vierde poging een schitterend doelpunt maakte om de stand gelijk te trekken. Hij sloot de wedstrijd bovendien af als leider in acties aan de bal (104), in geslaagde passes (84) en in geslaagde lange ballen onder de veldspelers (3).

Het andere betwiste lid van het middenveld was Mac Allister. Met minder inbreng in de opbouw diende de Liverpool-speler vooral om het strafschopgebied aan te vallen. Hij raakte tweemaal de paal. Een van die keren, seconden voordat Lionel Messi voorzet gaf en Lautaro Martínez de ommekeer compleet maakte.

Zelfs De Paul, die zijn plek terugkreeg in plaats van Simeone na 26 minuten, speelde een belangrijke rol door een extra optie te zijn om de centrumzone te bezetten op het moment dat Engeland zich terugtrok om de voorsprong te behouden.

Scaloni stapelde, net als tegen Zwitserland, aanvallers in de zestien om de achterstand om te buigen. Nicolás Otamendi, een pijler in 2022, kwam erin als centrumspits. Nico González werd linksback op het moment dat spits Lautaro, de held van de wedstrijd, Tagliafico verving.

En hoe zit het met de WK-finale tegen Spanje?

Op het veld werd duidelijk dat de Argentijnse pilaren nog steeds meer lucht in de longen hebben. Scaloni zal waarschijnlijk de hele structuur van het team herhalen, maar met een vraagteken op rechts. De Paul helpt bij het vasthouden van balbezit en bij het bezetten van de centrumzone om het Argentijnse korte combinatievoetbal maximaal tot zijn recht te laten komen.

In de WK-finale tegen Spanje, dat eveneens graag de bal heeft, kan dat een strategie zijn om hen uit hun comfortzone te halen.

Als de Argentijnse bondscoach voor Simeone kiest, is het idee om iemand te hebben die onvermoeibaar is in het dichtlopen van de flank waar Marc Cucurella het erg goed doet, en die bovendien een geïsoleerd wapen in de diepte kan zijn voor counters. De finale staat gepland voor aanstaande zondag om 21:00 uur.

Bron: Trivela