Antonelli op de koninklijke weg

De Italiaan van Mercedes heeft na een perfect gecontroleerde Grand Prix de negende zege uit zijn prille carrière behaald, maar het was net niet voldoende om deze zondag al de wereldtitel te grijpen. Een aangekondigde kroning, die over een week in Mexico een feit zou moeten zijn.

De wangen op het jongensachtige gezicht van Antonelli kleurden bij de finish een stuk rozer dan voor de start. Ongetwijfeld het gevolg van deze slopende en fysiek veeleisende race, in die mate zelfs dat Max Verstappen – nochtans bepaald niet kleinzerig – naar pijnstillers moest grijpen om de trillingen van die verduivelde hobbels te kunnen verdragen. Maar het was zeker ook het gevolg van het magnifieke werk dat de jonge Italiaan heeft geleverd, zonder ook maar een moment te wankelen.

En daar was nochtans alle reden toe. Beeld u in: op je twintigste starten voor meervoudige wereldkampioenen (Max Verstappen als 2e en Lewis Hamilton als 5e), met als opdracht te moeten winnen om gekroond te worden. Welnu, hij heeft het geflikt. Oh, we hebben het wel gezien: in de garage, een uur voor de start, had hij ietwat wankele benen en moest hij gaan zitten om met trillende handen zijn schoenen opnieuw te strikken.

We hebben hem wel gezien, een kwartier voor het doven van de lichten, met een gezicht dat een stuk bleker was dan dat van de Texaanse cowboys. Het waren de twee enige merkbare tekenen van nervositeit bij de trans-Alpiene coureur. Verder viel er niets aan te merken op deze beheerste race, een toekomstig kampioen waardig.

De starts die hij begin dit jaar nog verprutste? Vergeten. Deze zondag schoot hij uit de startblokken als een absolute topper. Omdat hij eraan gewerkt heeft. Denk terug aan Miami, in mei, waar hij toevertrouwde dat hij had getraind tot zijn onderarmen er bijkans afvielen om die delicate, uiterst precieze bewegingen in te slijten. De soms rommelige gevechten die hem weleens in de baanafzetting deden belanden?

Vervlogen tijd. Weet u nog hoe Verstappen, met wie hij in Oostenrijk in aanraking was gekomen, het destijds voor hem opnam? Wel, in Austin moest de Nederlander na een rommelige start machteloos toezien hoe hij wegreed. En die banden die Antonelli vorig jaar aan flarden reed? Een vage herinnering. Zijn bandenleermeester Peter Bonnington, die ooit Lewis Hamilton inwijdde in deze uiterst complexe wetenschap, heeft hem al ruim achttien maanden onder zijn hoede. En de lessen van de Engelse ingenieur hebben hun vruchten afgeworpen.

Een perfect bandenmanagement

Want het is dankzij zijn bandenmanagement dat Antonelli deze race heeft gewonnen. Zijn Britse voorganger achter het stuur van de Zilverpijl had daar na jarenlang oefenen een van zijn grootste krachten van gemaakt, wanneer de banden gespaard moesten worden om slechts één pitstop te hoeven maken. Antonelli heeft dat kunstje in minder dan één seizoen onder de knie gekregen.

Hij won en had, net als Lewis Hamilton in 2015, in de Verenigde Staten de wereldtitel al veilig kunnen stellen. Die voorwaarde was noodzakelijk maar niet voldoende, want de zevenvoudig Engelse kampioen mocht dan ook niet hoger eindigen dan de vijfde plaats. Hamilton finishte als vierde. En zelfs als de Ferrari-coureur door het ijs was gezakt, had George Russell bovendien niet beter dan negende mogen worden. De andere Mercedes-rijder eindigde op een kleurloze achtste plaats, mijlenver verwijderd van de coureur die een maand geleden nog de show stal tijdens de GP van Bakoe.

Wat beklijft, zelfs zonder wereldtitel op deze zondag, is die indrukwekkende demonstratie van de jonge Italiaanse Mercedes-belofte. Eenendertig ronden op die harde banden die zijn team hem had meegegeven, afgewerkt als een ware maestro. Racketijden steeds in hetzelfde strakke metrum, terwijl Leclerc en Verstappen tevergeefs probeerden het gat naar de dirigent van dit seizoen te dichten.

Nu staat hij al op negen overwinningen in een carrière die nog geen twee seizoenen oud is. Net zoveel als Charles Leclerc en Oscar Piastri. Alleen worden de Monegask en de Australiër dit seizoen geen wereldkampioen. En Antonelli wel. «Ik moest winnen en dat hebben we gedaan,» zei hij aan de voet van het podium, opgelucht en tevreden over het geleverde werk. «Geweldig werk van het team. Het is nu slechts een kwestie van tijd.»

Hij zal kampioen worden in Mexico, net als Lewis Hamilton (in 2017 en 2018). Of zoals in Brazilië (2008), opnieuw net als degene wiens stoeltje hij heeft overgenomen. Over een of twee weken. En of het nu in de gekte van de Foro Sol in Mexico-Stad is of in de heksenketel van São Paulo: daar zal hij tenminste met champagne op zijn titel kunnen klinken, in tegenstelling tot in het onverbiddelijke Texas, waar hij zondagavond werd veroordeeld tot de lokale kinderchampagne. Voor een minderjarige prima. Niet voor een kampioen.

Bron: L'Équipe